Monthly Archives: november 2017

Koopcontract

Tussen februari en de mei vakantie moet er een hoop besproken worden. We kunnen ons huis in mei in de verkoop zetten, maar hoe lang zal het duren voor het huis verkocht is?? Geen idee de markt is vooral in de grote steden aan het aantrekken, maar geld dat ook voor een dorp waar wij wonen, Beverwijk is nou niet een plaats waarvan je zegt, wauw geweldig, daar wil ik oud worden. Wij zijn daar puur uit eigen belang gaan wonen, het was maar 20 minuten van ons werk af, het enige huis wat ons aanstond en we konden betalen. Dichterbij was te duur of de betaalbare huizen waren een drama. Nu lijkt het of we het helemaal niets vonden, maar we hebben er met plezier gewoond, maar oud worden zou niet gebeuren in Beverwijk.

Begin April krijgen we te horen dat we wel de B&B en gîtes mogen uitbaten, maar geen tenten. Dat is jammer, dus gaan we samen in overleg of we dan wel het huis willen kopen, want we moeten natuurlijk wel genoeg inkomen generen. Een paar dagen later krijgen we bericht dat de regels veranderd zijn en we toch ook de tenten mogen plaatsen. Nou dan is dat probleem de wereld uitgeholpen.

We hebben het er thuis uitgebreid over gehad hoe ik het met mijn werk ga doen. Wanneer ga ik mijn baas vertellen dat we gaan emigreren. Wanneer ik zal stoppen met werken. Ik vind het toch wel fijn als ik twee maanden voor we weggaan kan stoppen met werken, zodat ik de tijd om van alles te regelen. We hebben ook in gedachten om zo rond de kerst naar Frankrijk te gaan. Dan zal het huis wel verkocht zijn en de overdracht geregeld. Eerst de sleutel van ons huis in Frankrijk scoren…

DSC_2427

In de tussentijd is er op mijn werk al heel wat gebeurd en ik ga een gesprek aan met mijn baas. Ik zeg hem dat we bezig zijn om een huis te kopen in Frankrijk, dat we in de meivakantie de sleutel gaan halen en dat we daarna ons huis in Nederland gaan verkopen. Nu ik mijn hart gelucht heb kan ik eindelijk vrijuit praten en hoef ik niet steeds te letten op mijn woorden. Want het kan er zomaar uitflappen dat we naar Frankrijk gaan en een huis gekocht hebben. De baas zei “ik wist dat je een huis aan het zoeken was, maar dat je al zover was wist ik niet.” Dat klopt, we hebben het een beetje voor onszelf gehouden. Je weet ook niet of en wanneer het allemaal gaat lukken.

We krijgen een bericht van de makelaar dat we in de meivakantie niet bij de notaris terecht kunnen, want ze heeft de papieren niet op tijd in orde. Of het 2 weken later kan. Balen want nu kan Anouk niet mee en moeten we weer oppas zoeken. Dus contact opgenomen met vriendin, mag Anouk weer een lang weekend logeren, we gaan donderdag weg en zondag komen we weer thuis. Als ze rond 21.00 uur thuis is, kan ze gewoon op tijd naar bed en komen wij er even later ook aan. Wederom vind vriendin het geen probleem…. Wat ben ik blij met haar.

We mailen John en Claudia en boeken de B&B kamer voor 2 nachten en de laatste nacht slapen we in ons “eigen” huis. 18 mei is het zover we rijden weer naar Frankrijk, we gaan weg als Anouk naar school is. Ook Bep gaat weer mee. Alleen hebben we deze keer een busje gehuurd, we hebben al spullen die we in Nederland niet nodig hebben mee genomen. Vriendin die op Anouk past heeft ook geholpen met inladen, wat zijn we blij met haar. De reis duurt deze keer wat langer en onderweg worden we geflitst. Maar met dit busje mag je wel 130 rijden, dus waarom worden we geflitst…. Nou ja we komen er wel achter als we thuis komen. We komen aan in Sainte-Christine en hebben een heel druk schema voor de boeg.

DSC_2217

Op vrijdag gaan we eerst naar het huis kijken, dan mogen we de bus vast lossen van de eigenaar. In de middag gaan we naar de notaris en gaan we weer een stapel papieren tekenen. Het huis is van ons, we krijgen de sleutels. De “oud” eigenaar heeft gevraagd of ze nog 1 nachtje in de gîte mogen slapen, want ze moeten zover naar huis rijden. Dat is geen probleem . We slapen toch nog in de B&B. Op zaterdag ochtend gaan we naar de makelaar, zij helpt ons met de aansluitingen voor gas, elektra, water enz. Daarna gaan we naar de verzekeringsagent om de verzekering van het huis te regelen. We gaan wat boodschappen doen en daarna door naar ons huis. We halen de rest van de spullen uit de bus en krijgen hulp van Klaas met uitladen en John en Claudia komen ook even naar het huis kijken. We gaan in de avond in “ons” dorp uit eten en daarna op ons geïmproviseerde bed slapen.

DSC_2544

Op zondag ochtend zijn we druk bezig en komen er mensen langs, die wandelen met de hond regelmatig langs ons huis. We maken een praatje en gaan daarna snel aan de slag om de reis naar Nederland weer te maken. 1 van de laatste keren zo’n hele lange rit maken. Deze weekenden hakken er wel in. Als we alle spullen bij elkaar geraapt hebben komt Peter erachter dat hij zijn portemonnee kwijt is. We gaan op onderzoek uit, in de tuin, de schuur, het huis, onderweg naar het restaurant. We krijgen hulp van de vrouw die we eerder bij ons huis gesproken hebben, ze helpt zoeken, bij de plaatselijke kroeg, restaurant en hotel vragen of de portemonnee gevonden is, nee hoor. Niemand heeft dat ding gezien. We besluiten alle pasjes te blokkeren en een berg cashgeld voor de terugweg te halen. Gelukkig heb ik mijn portemonnee wel bij me…..

De doorslag!

Na weer een aantal dagen thuis te zijn in het normale leven van werken, school en baan zoeken, maken we ook besluiten over de laatste vakantie.

Gaan we voor het huis wat we toch wel heel mooi vonden of gaan we de zoektocht een jaar stilleggen en daarna weer opnieuw op zoek. Het is een lastige keuze, je kan niet zomaar alles opgeven en uit Nederland weggaan zonder er goed over na te denken. Er komen een paar beren op de weg. Dus we hebben met zijn drieën goede gesprekken. Vind Anouk het echt wel leuk, snapt ze wat het inhoudt. Een nieuw leven beginnen in een nieuw land en les krijgen op school in een taal die ze niet machtig is. En wij dan, ik moet mijn baan opgeven en voor Peter is het toch ook wat, alhoewel hij een leeftijd heeft waar je in Nederland geen baan meer krijgt. Zeker niet als je 36 jaar in dezelfde branche hebt gewerkt en waar nu “geen droog brood te verdienen valt.”

We hakken de knoop door, we nemen contact op met de makelaar, we doen een bod en zeggen dat het onder voorwaarde is dat we wel een vergunning moeten krijgen om de B&B kamers te maken, de 2 gîtes en 2 safaritenten. De makelaar neemt contact op met de verkoper, geeft ons bod door en we krijgen dezelfde dag nog een berichtje terug dat de verkopende partij akkoord is. We beginnen te denken, hadden we de prijs dan toch lager moeten doen, zijn we erin gestonken? Maar we hadden van te voren af gesproken, we doen dat bod, we verhogen tot dat bedrag in de onderhandeling en als we daar niet uitkomen dan is het toch niet ons huis. We hadden daar duidelijke afspraken over. Ons eerste bod werd geaccepteerd “help” dat worden spannende tijden.

De makelaar dient een aanvraag in of onze wensen uitgevoerd mogen worden en er wordt een afspraak gemaakt om in februari de “compromis de vente” oftewel een voorlopig koopcontract te tekenen. We boeken een B&B in Sainte-Christine bij Claudia en John, dat is een dorp wat mooi op de route ligt tussen de makelaar en het huis. En we gaan maar weer eens in overleg met elkaar…. Er wordt wat afgekletst de laatste tijd ;-).

We besluiten eerst het voorlopig koopcontract te tekenen en ons huis in Nederland nog niet in de verkoop te doen. We moeten eerst alles maar eens rond hebben, want voor je het weet heb je geen huis in Nederland en geen huis in Frankrijk, daar ben je mooi klaar mee. We besluiten wel een afspraak te maken met een bevriende makelaar, hij heeft ons geholpen ons huis te kopen en mag de verkoop ook weer doen. We bespreken wat het huis ongeveer waard is en hoe we het allemaal aan gaan pakken. Dat is vast een stapje, de rest kom later.

Huisvanboven

Dan is het februari en gaan we weer naar Frankrijk toe. Op donderdag heen en zaterdag terug. Anouk slaapt wederom bij haar vriendin, wat zijn we blij met deze familie, die Anouk elke keer weer opvangen. Zodat wij aan onze droom kunnen werken. Wij gaan weg als Anouk naar school is, want we laten haar toch maar steeds achter. De hond gaat weer achter in de auto en de tas met kleding op de achterbank. We zijn met zijn tweeën, de hond eet en drinkt nooit tijdens het reizen dus we rijden lekker door. We stoppen alleen om te tanken en een snelle hap en op naar Sainte-Christine. Daar aangekomen maken we kennis met John en Claudia van de B&B, worden we wegwijs gemaakt en vragen we waar we kunnen eten. We hebben een heerlijke kamer met 2 verdiepingen. Met een bankje, een houtkachel, een eethoek en boven een badkamer en slaapkamer. We gaan naar het restaurant en bestellen het eten, dit valt niet in de goede smaak, ik ga geen hersentjes of niertjes meer eten, geen idee welke het waren maar ze waren niet te eten. Je wilt eens wat uitproberen, maar maak niet altijd de goede keuze.

Vrijdagochtend ontbijten we op tijd. We gaan nog een keer bij het huis kijken. De eigenaar is er ook en heeft een hoop te vertellen. Dus uiteindelijk bedenken we ons, we hebben weinig van het huis gezien, maar het voelt nog steeds goed. We gaan naar het kantoor van de makelaar in Pionsat en krijgen een enorme stapel papieren waar we allebei een handtekening op moeten zetten. Daar zijn we wel even mee bezig, maar het is voor een goed doel. Als we klaar zijn gaan we op zoek naar een restaurant om te eten. We stranden uiteindelijk in Saint Eloy les Mines want er blijkt gewoon geen restaurant open te zijn… Een bord patat met sla en vlees, heerlijk na de maaltijd van de dag ervoor.

Zaterdag na het ontbijt gaan we weer naar Nederland. Maar niet voor lang want we gaan in de meivakantie weer naar Frankrijk om het Koopcontract te tekenen. En dan zijn we de trotse bezitters van een huis is Frankrijk en gaan we een heel nieuw leven starten.

 

%d bloggers liken dit: