De doorslag!

Na weer een aantal dagen thuis te zijn in het normale leven van werken, school en baan zoeken, maken we ook besluiten over de laatste vakantie.

Gaan we voor het huis wat we toch wel heel mooi vonden of gaan we de zoektocht een jaar stilleggen en daarna weer opnieuw op zoek. Het is een lastige keuze, je kan niet zomaar alles opgeven en uit Nederland weggaan zonder er goed over na te denken. Er komen een paar beren op de weg. Dus we hebben met zijn drieën goede gesprekken. Vind Anouk het echt wel leuk, snapt ze wat het inhoudt. Een nieuw leven beginnen in een nieuw land en les krijgen op school in een taal die ze niet machtig is. En wij dan, ik moet mijn baan opgeven en voor Peter is het toch ook wat, alhoewel hij een leeftijd heeft waar je in Nederland geen baan meer krijgt. Zeker niet als je 36 jaar in dezelfde branche hebt gewerkt en waar nu “geen droog brood te verdienen valt.”

We hakken de knoop door, we nemen contact op met de makelaar, we doen een bod en zeggen dat het onder voorwaarde is dat we wel een vergunning moeten krijgen om de B&B kamers te maken, de 2 gîtes en 2 safaritenten. De makelaar neemt contact op met de verkoper, geeft ons bod door en we krijgen dezelfde dag nog een berichtje terug dat de verkopende partij akkoord is. We beginnen te denken, hadden we de prijs dan toch lager moeten doen, zijn we erin gestonken? Maar we hadden van te voren af gesproken, we doen dat bod, we verhogen tot dat bedrag in de onderhandeling en als we daar niet uitkomen dan is het toch niet ons huis. We hadden daar duidelijke afspraken over. Ons eerste bod werd geaccepteerd “help” dat worden spannende tijden.

De makelaar dient een aanvraag in of onze wensen uitgevoerd mogen worden en er wordt een afspraak gemaakt om in februari de “compromis de vente” oftewel een voorlopig koopcontract te tekenen. We boeken een B&B in Sainte-Christine bij Claudia en John, dat is een dorp wat mooi op de route ligt tussen de makelaar en het huis. En we gaan maar weer eens in overleg met elkaar…. Er wordt wat afgekletst de laatste tijd ;-).

We besluiten eerst het voorlopig koopcontract te tekenen en ons huis in Nederland nog niet in de verkoop te doen. We moeten eerst alles maar eens rond hebben, want voor je het weet heb je geen huis in Nederland en geen huis in Frankrijk, daar ben je mooi klaar mee. We besluiten wel een afspraak te maken met een bevriende makelaar, hij heeft ons geholpen ons huis te kopen en mag de verkoop ook weer doen. We bespreken wat het huis ongeveer waard is en hoe we het allemaal aan gaan pakken. Dat is vast een stapje, de rest kom later.

Huisvanboven

Dan is het februari en gaan we weer naar Frankrijk toe. Op donderdag heen en zaterdag terug. Anouk slaapt wederom bij haar vriendin, wat zijn we blij met deze familie, die Anouk elke keer weer opvangen. Zodat wij aan onze droom kunnen werken. Wij gaan weg als Anouk naar school is, want we laten haar toch maar steeds achter. De hond gaat weer achter in de auto en de tas met kleding op de achterbank. We zijn met zijn tweeën, de hond eet en drinkt nooit tijdens het reizen dus we rijden lekker door. We stoppen alleen om te tanken en een snelle hap en op naar Sainte-Christine. Daar aangekomen maken we kennis met John en Claudia van de B&B, worden we wegwijs gemaakt en vragen we waar we kunnen eten. We hebben een heerlijke kamer met 2 verdiepingen. Met een bankje, een houtkachel, een eethoek en boven een badkamer en slaapkamer. We gaan naar het restaurant en bestellen het eten, dit valt niet in de goede smaak, ik ga geen hersentjes of niertjes meer eten, geen idee welke het waren maar ze waren niet te eten. Je wilt eens wat uitproberen, maar maak niet altijd de goede keuze.

Vrijdagochtend ontbijten we op tijd. We gaan nog een keer bij het huis kijken. De eigenaar is er ook en heeft een hoop te vertellen. Dus uiteindelijk bedenken we ons, we hebben weinig van het huis gezien, maar het voelt nog steeds goed. We gaan naar het kantoor van de makelaar in Pionsat en krijgen een enorme stapel papieren waar we allebei een handtekening op moeten zetten. Daar zijn we wel even mee bezig, maar het is voor een goed doel. Als we klaar zijn gaan we op zoek naar een restaurant om te eten. We stranden uiteindelijk in Saint Eloy les Mines want er blijkt gewoon geen restaurant open te zijn… Een bord patat met sla en vlees, heerlijk na de maaltijd van de dag ervoor.

Zaterdag na het ontbijt gaan we weer naar Nederland. Maar niet voor lang want we gaan in de meivakantie weer naar Frankrijk om het Koopcontract te tekenen. En dan zijn we de trotse bezitters van een huis is Frankrijk en gaan we een heel nieuw leven starten.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s