Huis verkopen

Als we weer terug zijn in Nederland, weet heel Châteauneuf-les-Bains dat wij huize “Villa Guillaumette” hebben gekocht. We zijn berucht en beroemd. Als we alle spullen uit de bus hebben gehaald, we gaan hem ’s nachts nog inleveren, kom ik de portemonnee van Peter tegen. Hij zat in een jas, die we wel 5 keer in onze handen hebben gehad. Echt hoe stom kun je zijn dat je dat niet voelt, ziet, vindt. We bellen even naar de vrouw die ons zo goed geholpen had, dat we veilig thuis zijn en de portemonnee ook.

Maandagochtend zit ik weer gewoon op mijn werk, maar het is een heel zware dag. Ik ben moe, van alle indrukken, de drukte. Maar het moet gewoon gebeuren dus werk ik en ga ik die avond vroeg naar bed. Net als wij allemaal, want het zijn vermoeiende maanden geweest, geestelijk en lichamelijk.

Er komen wat feestdagen aan en we maken een afspraak met de makelaar. Hij komt langs we zetten alles op papier en spreken een datum af dat we het contract bij hem gaan tekenen en het huis een bord voor de verkoop krijgt. Weer spannende tijden, want nu hangt het erom, wanneer mag ik stoppen met werken, wanneer gaan we definitief naar Frankrijk. En ga zo maar door.

Als we op dinsdag naar de makelaar gaan om het contract te tekenen vraagt hij of we vrijdag thuis zijn… Uhmm ja hoezo? Nou dan ga ik even iemand bellen want ik denk dat deze mensen jullie huis wel willen bezichtigen. Hij belt op en de beste mijnheer vraagt of  het op woensdag kan. Morgen? Ja hoor geen probleem. Snel naar huis en het huis schoonmaken. We krijgen een bezichtiging, we hebben nog niet eens een bord in de tuin staan. De volgende dag besluiten we een stuk met de hond te gaan lopen als de makelaar in ons huis is. Hij beloofd ons te bellen als de bezichtiging klaar is…. Na een uur is er nog niet gebeld, dus wij maar naar een vriendin gegaan om een bakkie koffie te drinken. Ze wist niet dat we kwamen en wij vertelden haar dat er een bezichtiging bezig was. Na een bakkie koffie en nog ongeveer een uur wachten kwam het verlossende telefoontje. De bezichtiging was klaar we konden weer naar huis. DSC_2624

Nu denk je, dat heeft wel lang geduurd, zullen ze het huis mooi vinden? Of zal het uiteindelijk tegenvallen. Vrijdag worden we weer gebeld door de makelaar, ze hebben een bod gedaan, we hadden een minimum bedrag afgesproken wat we voor het huis wilden hebben en het bod was niet hoog genoeg. We hebben dit besproken en de makelaar is zelf verder gegaan met de onderhandelingen. In de namiddag kwam er een telefoontje het bieden was rond. Jullie huis is verkocht onder voorbehoud. Hè wat, nu al?!?! Dat hadden we nou ook weer niet verwacht. Wat gaat er nu gebeuren.

De overdracht is gesteld op 12 augustus. Wij besloten dan ook maar in de zomervakantie naar Frankrijk te gaan, dan kan Anouk wennen voordat ze naar school gaat. Het idee van 2 maanden eerder stoppen met werken zit er niet meer in. Wat een chaos. Op maandag heb ik direct mijn ontslag ingediend en een week voordat we naar Frankrijk zouden vertrekken heb ik mijn laatste werkdag. Tussen de bedrijven door moeten we alles regelen. Een verhuisbedrijf , spullen pakken, school voor Anouk regelen, afscheidsfeestjes plannen. Het houdt je wel bezig maar het is voor een goed doel.

Op het werk stonden ze er ook versteld van dat ik al zo snel ontslag zou nemen. Een groot probleem was het niet, er was een collega die al tijden meer uren wilde werken en zij kon mooi mijn werk overnemen. Maar het is toch raar, het gaat allemaal heel snel. Je gaat mensen inlichten dat je stopt met werken, dat je werkzaamheden door je collega overgenomen worden en dat je daarna een nieuw avontuur gaat beginnen. Op mijn werk heb ik 3 afscheidsfeestjes, of ze zijn heel blij dat ik weg ga, of ze vinden het toch jammer, we houden het maar op het laatste.

DSC_2716.JPG

Er wordt voor familie en vrienden een feestje gegeven op het strand en voor Anouk wordt er 3 dagen voor we weggaan nog een feest gehouden bij ons thuis tussen de verhuisdozen, gelukkig is het mooi weer. Op school worden de laatste dingen geregeld.

Peter is in de tussentijd nog 12 dagen naar Frankrijk gegaan om te beginnen met klussen en om de papieren voor school in Frankrijk in te vullen. Het is een raar idee dat je dochter naar een school gaat die je nog nooit bekeken hebt. Maar het zal wel loslopen.

24 juli is de grote dag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s