Monthly Archives: maart 2018

Nuttig voelt nutteloos

We zijn nu al een tijdje in Frankrijk en er moeten veel werkzaamheden gebeuren. Nu zijn de meeste werkzaamheden die we doen heel nuttig. Het moet gebeuren en alles knapt er van op. Maar hemel wat voelen veel klussen toch als nutteloos en wat gaat er een berg tijd inzitten.

We hebben de afgelopen maanden al een heel pakket aan oude waterleidingen weggehaald en deze vervangen voor mooie nieuwe leidingen. Ook hebben we al heel wat elektra aangepast. En nog een hele berg werkzaamheden gedaan die niet zichtbaar zijn.

Deze week bestonden de werkzaamheden uit nuttige maar o zo nutteloze werkzaamheden. Omdat wij een grasveld aan moeten gaan leggen en de tuinman afgelopen jaar de grond wat geëgaliseerd had, lagen er veel stenen aan de oppervlakte. Deze stenen heb ik weggehaald en op een stapel gelegd. Op mijn knietjes op het land voelde het net als vroeger. Toen wij thuis en bij de buren hielpen met “piepers” rooien. Het voordeel was dat ik deze keer niet op hoefde te letten of het krieltjes of grote piepers waren. Maar het gaat niet meer zo soepel als vroeger, dus aan het einde van de dag natuurlijk helemaal gebroken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook hebben wij een mooie berg in de tuin. Nou ja mooi. Nog zo’n nuttige nutteloze klus. De oude eigenaren hebben dat deel van de tuin gebruikt om er een mooie vuilstort van te maken. En deze vuilstort zijn wij nu weer aan het weghalen. Onder de mooie zwarte grond liggen allemaal stenen. Deze moeten weggehaald worden zodat er vanaf de tenten straks een mooi uitzicht het bos in is. Er liggen stenen van een muur die afgebroken is, dakpannen, touw, bloempotten, leistenen, en nog veel meer troep. Het verrassendste wat we tegen kwamen waren toch wel de “oude VHS videobanden van Louis de Funès”. Tja je zal toch eens op en neer moeten rijden naar de vuilstort.

Inmiddels begint er een aardige stapel afval te liggen en deze moeten ook nog naar de vuilstort gebracht worden. We hebben nog niet eens de helft van de berg weggewerkt. Een buurman beweerde dat hij puin wilde hebben, dus laten we het liggen tot dinsdag, is het dan niet opgehaald dan gaat er elke dag een lading naar de stort. We willen de boel netjes hebben en een mooi grasveld aan gaan leggen.

Owww ja, nog zo’n dingetje, we hebben al het grind uit het voortuintje gehaald. Nu ligt er graszaad. Hopelijk gaat deze ook nog ontkiemen. Ik heb er mijn twijfels over, want de kippen hadden ineens heel veel plezier met weglopen. Oftewel, zij stonden heerlijk graszaadjes te smikkelen. Soms zijn er van die momenten dat je denkt “waarom nou?”

We hebben nog zo’n klus gedaan. Omdat alle plannen zoals altijd zomaar heel erg kunnen wijzigen moest er een aanstaande gastenkamer leeggehaald worden. Alle dozen die wij nog niet uit willen pakken en voorraad die alvast gekocht is moest uit deze kamer gehaald worden. Alles van verdieping 1 naar verdieping 2…. Ja het voelt ook weer heel nutteloos, maar het is zo nuttig. De kamer is nagenoeg leeg en wij hebben “stalpoten” van het traplopen. Wat een conditie bouwen wij hier op.

Al het hout hebben we in de schuur gelegd. Want dat is wel zo fijn dat het niet continu in de regen staat of in de zon ligt krom te trekken. Maar ja. Het voelt zo nutteloos. We hebben deze week in ieder geval wel een marathon gelopen.

 

Dierentuin op eigen grond ;-)

Een verhuizing naar het buitenland gaat meestal gepaard met een grote tuin. Althans bij ons wel. Dit houd in dat wij dierenvrienden dus ook in de tijd dat we hier wonen een aantal huisdieren erbij gekregen hebben.

Vanuit Nederland is natuurlijk onze trouwe Bep meegereisd. Ze is blij dat ze niet meer de lange autorit hoeft te maken. Bep een te kleine Friese stabij maar oh zo lief en sullig leidt een teruggetrokken leven op het platteland. Tijdens de wandelingen, waar geregeld Franse honden tegen haar blaffen, negeert ze iedereen en alles om haar heen. Stoïcijns kijkt ze voor zich uit, snuffelt aan een grasspriet en doet alsof ze doof is… Maar ze is wel een blije hond.

Nadat wij een paar maanden op onze stek woonden hebben we Peter verblijdt met een paar kippen. 2 legkippen en 2 sierkippen kwamen bij ons wonen. Helaas waren de dames niet zo Leif tegen elkaar en bleek 1 kip ziek te zijn. De kip heeft het niet gered. We zijn naar de winkel gegaan om een haan te halen. Want de dames pikten elkaar de ogen uit (een catfight). Deze haan moest er voor zorgen dat ze dames zich gedragen. Een aantal weken later werden de kippen weer ziek, waarom nou?? Wij naar de dokter en hij vertelde hoe het opgelost kon worden. De kip kreeg antibiotica, voor de andere kippen kregen we ook een spuitje mee met antibiotica en Peter heeft de kippen na uitleg van de dierenarts zelf de medicijnen gegeven (zou hij vroeger dan toch echt dokter zijn geweest, zoals hij de kinderen vertelde). Na een aantal weken volgenden er nog 5 kippen bij een biokippenboer vandaan. Ze zagen er niet uit, maar daar waren we voor gewaarschuwd. De volgende dag hadden ze alle 5 een eitje gelegd. Daarna werd het minder ze moesten een nieuw veren pakje “aantrekken”. Nadat dat allemaal gelukt was begonnen ze met eieren leggen. En zo heb je zomaar een hele berg eieren en geven we de buren geregeld een overschot van eieren, het zijn er teveel om zelf op te eten.

Na de kippen kwam in januari Poekie bij ons wonen. We kenden haar al, als kitten van een week of 2 oud hadden we haar gezien bij vrienden. Haar achterpootjes stonden niet goed en hoe mooi we haar ook vonden we wilden haar niet hebben. Te veel zorgen en te druk dat gaat niet samen. In januari gingen we bij dezelfde vrienden naar een nestje katten kijken, want Peter wilde wel een kater hebben. Aangezien Peter en Haantje de voorste de enige mannen in huis zijn, wil hij wel een extra man erbij. Aangekomen bij de vrienden de jonge pas geboren katjes gezien heel leuk en besloten we gaan voor de kater.  Tijdens een bakkie koffie komt daar een katje aangehuppeld en wij vragen is dat nou dezelfde als we in september hebben gezien?? “Ja dat is Lady”. Ik zag de vonken overschieten bij Peter “het was liefde op het eerste / tweede gezicht”.

Tegen beter weten in gingen we dus naar huis met weer een vrouw (wat is er mis met Peter). Maar ze is dan ook wel een leuke, mooie, lieve poes die we omgedoopt hebben naar Poekie (we blijven Nederlanders). Naar buiten wil ze graag maar wel met Peter erbij, ze loopt als een hondje achter hem aan ik heb geen idee wat die 2 met elkaar hebben. In het donker wil ze wel alleen naar buiten (dat komt vast omdat er dan muisjes lopen). Kippen probeert ze te vangen, maar als de kip zich omdraait springt ze een meter hoog (wat zijn die beesten groot). De boom in durft ze wel, de boom uit niet meer, dan mag haar grote vriend “to the rescue” komen.

De sierkipjes zijn inmiddels ook begonnen met eieren leggen. We hopen dat de dames ook gaan broeden. We verwachten er niet veel van, want we hebben weer een aantal nachten vorst gehad. Maar we laten braaf de eitjes liggen. We hebben een extra legbak gemaakt, maar de dames leggen het liefst de eitjes in een lege bak. De andere kippen leggen hun eieren wel gewoon tussen de mini eitjes. Die rapen wij er netjes tussenuit. We wachten rustig af wat er gaat gebeuren.

Er zijn nog vele andere dieren bij ons te vinden, de hagedisjes die graag in de tuin zonnen, de vogeltjes in vele verschillende soorten en maten (die hebben deze winter extra eten gehad). Af en toe een wild zwijntje in de tuin. En in de buurt zien we ook wel reetjes lopen. En de jagershonden die rennen ook wel eens door de achtertuin. Gelukkig hebben we naar deze dieren geen omkijken. Maar leuk is het wel om zoveel dieren in de omgeving te hebben.

Spijkers op laag water zoeken!

Iedereen ken de uitdrukking wel “spijkers op laag water zoeken”, er wordt geklaagd over kleinigheden. Maar de uitdrukking komt ook ergens vandaan, dat heb ik dus even opgezocht…

Vroeger moest het personeel van de scheepswerven op zoek naar de zoekgeraakte spijkers (boten werden met spijkers en nagels in elkaar gezet) wanneer het laag water “eb” was. In die tijd was een spijker een waardevol goedje. De uitdrukking “spijkers op laag water zoeken” houd eigenlijk in dat je op zoek bent naar kleine dingen die bijna niet te vinden zijn. tegenwoordig wordt de uitdrukking vooral negatief gebruikt.

Dan denk je wat heeft dit nou te betekenen?? Dat zal ik je vertellen. Zoals iedereen weet hebben we de gîte gesloopt. En een groot deel van de gîte was al erg oud en dus met spijkers aan elkaar gemaakt. En wat gebeurd er als je gaat slopen het hout wordt neergegooid, verplaatst, nog een keer verplaatst en er vallen spijkers uit het hout vandaan. Maar goed die spijkers liggen dus overal… Ook op plekken waar we met de auto en aanhangwagen moeten rijden. En zin in lekke banden hebben we niet, we hebben namelijk maar “één auto”.

Dan is het dus de bedoeling om een oplossing te bedenken hoe we de spijkers bij elkaar kunnen vinden. Na enig zoekwerk naar roestige spijkers tussen gras en grond hebben we besloten dat we een magneet nodig hebben. “Peter is op internet op zoek gegaan naar een magneet”, jemig wat een geld kost dat € 19,00 voor een magneet van 2,5 of 3 cm, niet zo groot dus. Dan maar geen magneet en een andere oplossing zoeken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nu moesten we vrijdag met “Poekie” naar de dierenarts en konden we haar in de middag weer halen. We zijn maar even eerder gegaan, want Peter had schroeven nodig en we wilden nog even naar een “Brocante” winkeltje. Daar waren we snel uitgekeken, wat we leuk vonden was al verkocht en sommige dingen aan dezelfde dame (vast iemand die op zichzelf ging wonen). Op naar bouwmarkt, hemel wat heeft deze een dure schroeven. Dus zijn we naar de volgende bouwmarkt gegaan, allemaal op loopafstand. Maar net zoals de Fransen doen wij het netjes met de auto. Vervolgens hadden we nog tijd over, dus zijn we naar de Carrefour gegaan.

Bij de Carrefour heb je van die karntonnen stellingen met kleine dingetjes erin. Mesjes, aanstekers, grote aanstekers, maatbekers en nog veel meer natuurlijk. Toen viel Peters oog op een magneet. “een magneet” weet je wel zo’n ding waar we naar op zoek waren. En deze magneet heeft een “telescoopsteel”. Peter zijn ogen begonnen te glimmen en snel gingen we op zoek naar de prijs € 5,00, wat een koopje de magneet is bijna 2 cm. Dus hup de magneet gaat in het mandje, na nog wat andere boodschappen in het mandje te hebben gedaan, zijn we naar de kassa gegaan. Blij met onze aanwinsten zijn we Poekie gaan halen.

Eenmaal thuis gekomen heb ik de kachel opgestookt om Poekie een lekker plekje te geven en is Peter buiten aan de slag gegaan. Net als vandaag, en de komende tijd. Hij bewaakt de magneet met zijn leven, heeft hem sinds gisteren continu bij zich. En als hij over het grasveld om de schuren naar de grote tuin loopt zwengelt er een magneet achter hem aan. wat een schatje is het ook, zo blij als een kind… “Weet je op de plekken waar ik al geweest ben kom ik weer nieuwe spijkers tegen”. Ik zeg dat hij goed werk verricht en denk bij mezelf “misschien moet hij het in één keer goed doen”. Maar wat zal ik zeggen, ik ben blij dat Peter blij is en hopelijk heeft hij alle spijkers voor de zomer gevonden voor we de eerste gasten gaan ontvangen.

 

Plezier bij de déchèterie

Het blijft een vervelende klus bij het klussen. Het afval wegbrengen naar de déchèterie “vuilstort”. Maar ja het is en blijft een noodzakelijk kwaad en het ruimt zo lekker op.

De dichtstbijzijnde vuilstort voor ons is 8 km verderop. Peter gaat er voor het eerst heen, de auto heeft nog zijn Nederlandse kentekenplaten. De mijnheer van de vuilstort begint een heel Franstalig prevelement (uitleg in welke bak het afval gestort kan worden) en Peter kijkt hem met grote ogen aan “Huh, je ne comprends pas”. De mijnheer lacht en dacht die Nederlander heb ik mooi te grazen genomen, vervolgen zegt hij “Number 3 please”. Zo begint er een soort van “vriendschap” bij de vuilstort. De volgende keer dat Peter komt roept hij al welke bak het vuil gestort kan worden en de keren die volgen gaat het steeds soepeler. Geregeld komt hij even helpen om de aanhangwagen te legen. Ook ik ga wel eens mee naar de vuilstort, de beste man komt van zijn stoel af en zegt “ik zal je even helpen”, waarop Peter zegt “niet nodig ik heb mijn vrouw bij me”. En bedankt, ik kom er niet onderuit. Maar de man komt op ons af en gaat helpen, toch fijn.

Er zijn ook van die dagen dat hij aan de telefoon is of zijn vriendin zit op zijn kantoor, dan heeft hij het druk en komt niet helpen. De laatste tijd zwaait hij en steekt zijn duim op, je weet waar je je afval kwijt moet, leef je uit! Dus dan doen wij dan ook. Totdat we een kar met afval van de gîte hadden. De gipsplaten “plâtre”! Die mogen niet bij deze vuilstort weggebracht worden, daar kom je pas achter als je er staat. Dus dan ga je bedenken hoe kom ik van die bende weg. Het verklaart voor ons wel dat je soms vuil in de berm ziet liggen, wat wij overigens erg raar vinden, er zijn voldoende vuilstort mogelijkheden.

Wij nemen contact op met wat mensen en komen erachter met een beetje hulp dat we de gipsplaten kwijt kunnen bij een vuilstort 10 km de andere kant op. Vol goede moet gaan we erheen. We hebben op de site gezien dat je alleen als particulier gipsplaten mag inleveren. “Hopelijk brengt het geen problemen met zich mee, wij hebben een enorme hoeveelheid”. De beste man kijkt op de aanhangwagen wat we hebben. Gipsplaten, gipsplaten met karton ertussen en gipsplaten met piepschuim. De man van deze vuilstort legt uit dat de gewone gipsplaten in een kleine container moeten en de andere platen in de bak met overig afval. Nu snappen wij die link niet, maar we komen van onze gipsplaten af. Aangezien deze vuilstort maar 2 dagen per week open is, gaan we in sneltreinvaart heen en weer om zoveel mogelijk gipsplaten weg te brengen. Peter heeft eerst een paar aanhangwagens weggebracht en de volgende keer ging ik helpen.

Na een aanhangwagen of 4/5 is de kleine container nagenoeg vol. De man komt naar ons toe en geeft aan dat we de rest van de gipsplaten in de overige bak mogen doen. “Het zal wel, maar de logica is voor ons ver te zoeken”. Daarentegen we zijn het kwijt, dat is het belangrijkste. Ook de overige container is vol, onze werkzaamheden worden tot na het weekend gestaakt. We gaan vol goede moed weer naar de vuilstort en hopen dat de bakken geleegd zijn. We hebben nog een aanhangwagen of 2 weg te brengen dan zijn we klaar. Aangekomen bij de vuilstort ziet de man ons, hij is samen met een klant bezig bij de bak waar wij alles in moeten storten. We zetten de auto aan de kant en willen netje wachten. De man komt naar ons toe en zegt, doe het maar in de container “puin”. Dat is een hele andere bak dan waar we voor het weekend alles in moesten doen. Met hoeveel maten wordt er gemeten?? Geen idee, maar wij zijn van onze “gipsplaten” af.

Voor de rest van de spullen gaan wij weer gewoon naar de dichtstbijzijnde vuilstort en krijgen wij altijd een vriendelijke lach van de mijnheer. En zoals altijd zwaaien we en toeteren we als we weer naar huis gaan.

Awkward moment

Vroeger toen dochter nog een klein meisje was kon ze overal slapen.

We hebben haar wel eens onder een tafel gevonden, ze was moe en ging slapen. Eigenlijk wel een heel lief gezicht, maar als moeder voel je je wel lullig. Ook in de auto kon ze prima slapen. Een wiebelend kontje en weg was ze. Soms was je de straat nog niet uit of ze sliep al. Of ze nou net uit bed was, al een tijdje wakker was, het maakte niet uit ze sliep altijd in de auto. Een heerlijkheid op lange autoritten.

Zo ook als we op vakantie gingen. De dame stapte in de auto, we waren het dorp nog niet uit of de oogjes gingen dicht en ze werd wakker als we gingen eten of drinken. Haar broer kon dat ook zo goed. Ik “Cindy” ben vreselijk jaloers op haar en ook op anderen die in de auto kunnen slapen. Ik kan dat niet, elk hobbeltje, bochtje of wat dan ook ik voel het. Doe mijn ogen wel dicht, maar slapen dat zit er niet in.

IMGP2338

Ook de hond slaapt overal…. Dochter wil absoluut niet met slapende foto op internet.

Maar goed, toen kwam het moment dat dochterlief niet meer ging slapen in de auto. Wat was dat balen. De hele weg was ze wakker en deed geen oog dicht. En dan komt steeds de vraag “zijn we er al bijna?” en 10 minuten later “duurt het nog lang??”  Nee we zijn er nog niet en ja het duurt nog lang, ga nou maar slapen. En dan eindelijk 10 minuten voor we de plaats van bestemming bereiken valt ze in slaap. En dan natuurlijk chagrijnig als je haar wakker maakt.

Sinds een jaar ongeveer slaapt ze weer te pas en te onpas in de auto. Gaan we boodschappen doen in een dorp 8 km verderop, madam valt in slaap. Gaan we verder weg, madam valt in slaap. Stug volhoudend dat ze niet slaapt (maar wel rubbernekkend achter in de auto zit). Het is lekker rustig op de achterbank. Vlak voor de plaats van bestemming gaan de luikjes open en is ze er weer. Meestal blij, soms chagrijnig (niet uitgeslapen).

Zo ook als ze met de bus naar school gaat. Nu denk je, dat kind zit met een berg kinderen in de bus, zal ze vast niet gaan slapen. Maar ja, het is onze dochter en die slaapt overal, dus ook in de bus. En dan volgt na een tijdje het AWKWARD MOMENT…. Het is de eerste schooldag na de vakantie, Peter loopt regelmatig naar de bus om dochter op te halen. En hij ziet een vreemd tafereel. Wat staat de bus op een rare plek? En waarom zit de chauffeur niet op zijn plaats. “zijn er kinderen die ruzie hebben?” Nee dat kan niet, Anouk is meestal de laatste die uit de bus komt.

En dan komt Anouk uit de bus. En zegt “dat was een awkward moment”, ik was in slaap gevallen en was niet op tijd wakker. De chauffeur heeft mij wakker gemaakt… En dat op een rit van ongeveer 45 minuten. Toch maar wat eerder naar bed in de vakantie.

%d bloggers liken dit: