Monthly Archives: april 2018

Het mysterie van het brommende geluid

Wanneer je in in groot huis woont met een grote tuin is dat natuurlijk genieten. Je hoort de vogeltjes fluiten, ze worden niet weggejaagd en je kan ook intens genieten van de stilte.

Zo waren wij op een morgen aan het genieten van de stilte en de vogeltjes. Het is lente en de blaadjes komen weer aan de bomen. Kopje koffie, bakje thee, ontbijtje en… Dan ineens….

“Gaat de buurman nu alweer het gras maaien?”

“Wat is dat toch voor een brommend geluid?”

Peter ging op onderzoek uit. Komt het geluid van buiten? Dat moet haast wel, want wat zou er in huis zo kunnen brommen?

De ramen worden open gedaan, nog steeds dat geluid, maar hij zag niets. Dan maar even de tuin in lopen… “Wat raar buiten is het stil.”

Wat moet je dan??? Dan ga je in de kelder kijken, dan komt het vast daar vandaan…. Maar ook in de kelder heerste een serene rust. Wat kan het dan toch zijn, waar komt dat geluid vandaan.

Wij vragen ons af of we gek geworden zijn…. Is het dan de computer waar ik aan het werk ben?? Nee natuurlijk niet dan hadden we dat toch gelijk door. Is het de koelkast? Nee ook die maakt niet dat rare brommende geluid. De vriezer wordt nagekeken ook die staat normaal te pruttelen als altijd.. Wat kan het dan zijn???

Inmiddels beginnen wij ons te bedenken “waarom hebben we zo’n groot huis?” Als je vreemde dingen hoort zoek je je suf waar het vandaan komt. Of je roept iemand, die zegt “ik ben hier”… “Ja waar is HIER?” Het vreemde aan het geluid is dat het bromt na enige tijd hoor je een iets ander brommetje en vervolgens bromt het op de zelfde manier weer verder… Zucht…

Peter gaat naar boven en ik ga beneden zoeken waar dat geluid vandaan komt….  Nog een keer alle ruimtes af, want het zal toch echt wel ergens beneden vandaan komen. Of toch buiten… Nee het is echt stil overal. “Waarom hebben we zo’n groot huis?” Dat schiet dan weer door je hoofd. Je blijft zoeken. Ineens hoor ik een opgeluchte kreet van boven, “Ik heb het gevonden” roept Peter.

“Vertel op, wat is het?” zeg ik.

Het blijkt de elektrische tandenborstel van Peter te zijn die een eigen leven is gaan leiden. Hij gaat spontaan uit zichzelf aan en dat maakt zo’n fijn brommend geluid, met elke 25 seconden een verandering zodat je de tijd in de gaten kan houden. We nemen de tandenborstel mee naar beneden en zetten hem braaf elke keer uit. En zelf aanzetten wil niet lukken. Dus tanden poetsen mag alleen als het apparaat het wil blijkbaar…. In de avond deed de tandenborstel het gewoon weer zoals het moest. Maar midden in de nacht werden wij wakker van weer dat rare brommende geluid. Deze keer wisten we gelijk waar we moesten zoeken. Peter besloot de tandenborstel uit het raam te gooien, hij zei “lekker rustig, welterusten lieverd”…. En inderdaad we hebben heerlijk geslapen..

De volgende morgen keken wij uit het raam om te zien waar de tandenborstel lag. Zielig in zijn uppie heeft hij de hele nacht in het koude gras gelegen…. Waarop wij zeiden “Eigen schuld, dikke bult”.

DSC_5939

 

Vergunning perikelen

Er moet veel verbouwd worden in ons stulpje en in Nederland hadden wij al aardig wat plannen gemaakt. Plannen maak je en plannen veranderen. Wij wilden een gespreid bedje hebben voor als de eerste gasten komen, maar al snel bleek dat niet helemaal haalbaar. Vooral omdat het veel werk is en het budget niet toereikend  is om 3 jaar zonder inkomen te redden.

Zoals we eerst in gedachten hadden, de gasten kamers maken, daarna de gîte en de tenten was niet haalbaar. We besloten om eerst de gîte te gaan opknappen (dan zijn de gasten zelfvoorzienend en kunnen we door gaan met verbouwen), vervolgens de tenten en de gastenkamers. In de tussentijd een aantal mensen gesproken en onze plannen verteld en goede tips en ideeën gekregen. En zo kwamen we tot de conclusie dat niet alles af hoefde te zijn voordat de eerste gasten komen. We zijn niet de enige die nog niet klaar zijn met verbouwen terwijl er al gasten ontvangen worden, gelukkig maar “anders doen we iets heel erg fout”.

Het opknappen van de gîte ging niet helemaal als gepland. Alleen de buitenkant vervangen werd het hele huisje slopen en  nieuw bouwen. Dus er moest een vergunning aangevraagd worden. Wij een afspraak gemaakt met de burgemeester om te vragen wat we allemaal nodig hebben. Een lieve vriendin meegenomen als tolk, want door al het verbouwen hebben we weinig tijd om echt veel frans te leren en we wilden geen fouten maken. De burgemeester gaf aan dat het allemaal geen probleem was en dat we een paar tekeningetjes moeten maken “mag gewoon met de hand gemaakt worden”. Even een papiertje hier en een papiertje daar “zo gepiept”. Vol goede moet gingen we aan de slag en een week later gingen we naar de “Marie” om alle gegevens in te leveren. De secretaresse die meer weet dan de burgemeester heeft alles doorgenomen, een paar kleine aanpassingen en prima alles voor elkaar.

Vol vertrouwen wachtte wij op de vergunning, volgens de burgemeester zouden we die met een week of 2 / 3 hebben. Maar in plaats van een vergunning kregen we een brief. er moeten tekeningen door een architect gemaakt worden en er moeten allerlei formulieren ingevuld worden en er moet een “RT 2012” onderzoek gedaan worden. “Huh, wat, help”. Opnieuw met een vriend die weer goed is in technisch frans naar het gemeentehuis getogen. Na een uurtje kletsen een telefoontje hier en een gesprekje daar kwamen wij thuis en een illusie armer. Geen bouwvergunning en de secretaresse vond het maar vreemd omdat wij nagenoeg een zelfde pand neerzette en er dingen gevraagd werden die bij een nieuwbouw woning nodig zijn en niet bij een huisje van hout van de grootte die wij willen bouwen.

Dus dan ga je contact opnemen met architecten. Wordt er een offerte gemaakt van een bedrag wat de helft van de kosten van de gîte bedraagt. “Pardon, we hebben het geld niet op de rug groeien dat vinden wij het niet waard”, De tekeningen zijn al uitgekauwd en hoeven alleen maar nagetekend te worden. En dan nog we hebben er het budget niet voor. Na wat navraag in de buurt gedaan te hebben vertelde een buurvrouw “je had hem gewoon moeten bouwen”. Hadden we maar eerst contact opgenomen met de buren ipv te luisteren naar andere mensen. Maar goed afdoende leert men. De gîte is voorlopig van de baan, we gaan nog wel even terug naar de burgemeester wat we er aan kunnen doen om de gîte toch te kunnen bouwen zonder al die extra uitgaven. De druk van de gîte leggen wij even naast ons neer en concentreren ons op de andere belangrijke dingen.

Kortom de plannen moeten gewijzigd worden. En nu gaan we eerst met de tenten beginnen. Begin mei worden er 2 mooie tenten neergezet. Peter is bezig om het sanitair gebouw te maken, ja beide tenten krijgen een “eigen douche, toilet en gelegenheid om de afwas te doen”. Best luxe al zeg ik het zelf, wij moeten de badkamer met dochterlief delen. Vervolgens gaan we verder met het bouwen van de gastenkamers. Eerst in de aanbouw 1 gastenkamer en de ontbijtzaal een extra toilet en een voorraad kamer. Ja ik krijg mijn eigen ” voorraad kamer”. Waar maak je een vrouw gelukkig mee hahaha.

Daarna gaan we verder aan de gastenkamers op zolder en uiteindelijk gaan we onze eigen ruimtes ook nog afmaken. er moet her en der nog wat behangen en geschilderd worden. En de woonkamer moet ook nog helemaal opgeknapt worden al begin ik al aardig te wennen aan ons “Oranje boven” behangetje.

Eerdaags wordt er een nieuwe fosse septic geplaatst, want wachten op een riool aansluiting betekend 3 jaar geen gasten kunnen ontvangen. Daar hebben we dus geen budget voor om 3 jaar te overbruggen. “We lijken wel arme sloebers”. Het kan wel, maar dan moeten we de verbouwing stopzetten. het is dus het één of het ander.

Al met al is er weer een hoop gebeurd. We willen de gastenkamers in 2019 gaan verhuren. We hebben ondanks de tegenslag het hier nog steeds naar ons zin en vol goede moet gaan wij verder met het neerzetten van een geweldig bedrijf. En natuurlijk genieten wij van de mooie natuur in alle jaargetijden.

Buren en Franse inwoners

Toen wij naar Frankrijk verhuisden hebben we ons wel eens afgevraagd hoe de omgang zou zijn met de buren en met andere inwoners van Frankrijk.

Nadat wij besloten hadden om te gaan emigreren ben ik lid geworden van een aantal Facebook groepen over het land waar wij naar toe zouden verhuizen. Er zaten een aantal hele leuke groepen bij waar de mensen vriendelijk met elkaar omgaan en er waren ook een aantal groepen bij waar je vooral de horror verhalen te lezen kreeg en waar de mensen bitter weinig respect voor elkaar hebben.

De laatst genoemde groepen baarde ons wel eens zorgen. Het ging er behoorlijk van jetje, de franse mentaliteit was ver te zoeken. De Franse inwoners en buren zijn vreselijk onaardig, totaal niet behulpzaam en als je bij een winkel iets bestelde werd het verkeerde geleverd, de afgesproken leverdatum niet nagekomen en ga zo maar door. Dan krab je jezelf toch wel even achter de oren en vraag je je af of we nou echt wel naar Frankrijk moeten gaan. Ware het niet zo is dat wij erg naïef zijn en het zelf willen ondervinden.

DSC_3115

Aangezien wij besloten hadden om in een dorp te gaan wonen heb je zeker weten met buren te maken. Voor dochterlief vonden wij het wel een goede optie, toch buiten op straat wat meer gedwongen worden om frans te spreken en wellicht wonen er ook kinderen uit de klas of in ieder geval van dezelfde school. Wanneer je “á la campagne” woont moet je maar zien hoe ver je buren wonen en of je ze dan ook nog spreekt. Dochterlief was het er ook wel mee eens.

We zijn vertrokken en merkten dat iedereen in het dorp al wist dat wij er kwamen wonen, niet dat wij de buren of dorpsbewoners kenden of gesproken hadden. Maar goed in Nederland weet ook iedereen wat je uitvreet als je in een dorp woont. Al vrij snel maakten wij kennis met een aantal van onze buren. Wat een leuke en vriendelijke mensen zijn het. Ze zijn heel behulpzaam en al vrij snel mochten wij de jongste buren met “tu” aanspreken en de oudere buren gewoon met “vous”, dat is heel normaal. Al gauw werden wij bij de oudere buren uitgenodigd voor een borrel thuis en dat betekend dat je opgenomen bent in de buurt. Wat leuk en al binnen een paar maanden. Geregeld krijgen wij wat lekkers uit de moestuin (aardappelen(net op het moment dat we vergeten waren om ze te kopen), witlof, tomaten enz) en wij geven regelmatig eitjes aan de buren. We hebben niet veel tijd door het verbouwen maar bij de buurman wordt elke dag door een groepje mensen een rosétje gedronken en wij mogen daar ook dagelijks aan meedoen… Maar ja, tussen 10 en 11 uur in de ochtend aan de drank betekend dat er niet meer geklust wordt. Dus gaan we maar af en toe. Ook hebben wij buren die wij niet gesproken hebben, maar die zijn erg op zichzelf vertelde de buurvrouw. Die hebben ook heel weinig contact terwijl ze naast elkaar wonen.

Voordat wij bij de buurtjes uitgenodigd werden hebben wij een buurtborrel gehouden. Er kwamen 14 mensen en dan vooral degene die wij al gesproken hadden en “14” vonden wij nogal wat om mee te beginnen. We waren er net 2 weken. Één buurvrouw is naderhand bij alle buren langs gegaan om te vragen waarom wij haar niet uitgenodigd hadden, wij wisten niet eens dat zij er woonde. Wel werd ons verteld dat ze bij alle buurtfeestjes uitgenodigd wordt, maar maar één keer is komen opdagen in 18 jaar dat onze lieve buur er woont. “Wij voelden ons niet erg aangesproken” en de volgende buurtborrel nodigen we haar wel uit, “we weten nu dat ze er woont” en dan zullen we zien of ze komt.

Ook in de winkels valt het ons op dat we goed geholpen worden. De mensen zijn heel aardig en denken met je mee. De bestellingen zijn tot op heden goed gegaan, wanneer het fout ging was het onze eigen schuld. Dus het valt ons allemaal mee. De horror Facebook pagina’s zijn we dan ook gestopt te volgen. Het ligt aan de Nederlanders zelf. Ja de levertijd is wat langer en vooral ook duurder als je het thuisbezorgd wilt hebben, maar de afstanden die de bedrijven af moeten leggen, of jij zelf met de auto moet rijden is ook veel langer dan in Nederland. Dus uiteindelijk bespaar je op het één en kost het ander en komt het op een redelijk gemiddelde uit. Ook van deze horror hebben wij zelf ondervonden dat het allemaal wel meevalt.

Kortom tot nu toe valt het ons allemaal mee en zijn we hel blij met onze buren en het buurtje waar we in wonen!

 

Lente!

Ik moet eerlijk toegeven we wonen heerlijk in Frankrijk. Maar er zijn toch wel een paar haken en ogen aan.

Sinds juli vorig jaar wonen wij op ons nieuwe plekje. Het is een mooie omgeving een rivier nagenoeg voor de deur en geen vieze lucht van de Hoogovens in Nederland. Dan denk je “die gaan lekker daar!” Dat gaan we ook, maar op sommige punten niet helemaal. Of het nu is dat we aan de schone lucht moeten wennen, water op 50 meter van huis ipv 10 minuten rijden met de auto of dat we gewoon door alle drukte van het afgelopen jaar onze weerstand kwijt zijn, geen idee. Maar we zijn behoorlijk aan het kwakkelen.

Peter heeft vanaf het moment dat we hier zijn komen wonen geregeld een half uurtje per dag dat hij schor is en zijn stem even kwijt is. “Wel lekker rustig.” Ook heeft hij geregeld kwakkel momenten gehad, is moe en heeft zelfs een paar dagen in bed gelegen met griep. Niet de mannengriep maar de echte “griep”. Inmiddels is hij weer op de been en zijn we ook gewoon druk aan het werk, alleen de vermoeidheid blijft.

Ik (Cindy) ben ook al een aantal maanden aan het kwakkelen, dan weer verkouden, dan weer koorts, dan weer hoofdpijn, steeds iets anders en gewoon lamlendig. Doe mij maar een week ziek en dan weer aan de bak, daar ben ik beter in. 3 weken lang last van buikpijn gehad en een relatie met de toilet gehad. Ik ben daar ook niet goed in. En elke keer nadenken over wat je eet, is het niet te vet, krijg die darmen maar eens tot rust. Als het een dagje goed ging dan was je “blij’ om vervolgens iets te eten en weer een paar dagen een relatie met de toilet te krijgen. En de vermoeidheid, of ik nou slaap of niet ik blijf maar “moe”.

Dochterlief leek overal doorheen te sukkelen, gewoon lekker haar gang gaan en niets aan de hand. Tot vorige week. Mam ik heb buikpijn “midden in de nacht”. Nee hè, gaat zij nou ook ziek worden? De volgende ochtend toen de wekker ging om naar school te gaan kwam ze naar ons toe. Ik ben nog steeds niet lekker en mijn buik doet raar. In Nederland hadden we altijd 2 opties “je gaat naar school en als het niet gaat komen we je halen” of “je blijft thuis en de heel dag in je bed”, ze koos met liefde voor optie 1 en we werden nooit gebeld om haar te halen. Deze keer koos ze voor optie 2, de hele dag in bed. Ik was verbijsterd. Eten wilde niet lukken, drinken ging ook al niet zo vlotjes, maar ze heeft zo’n beetje de heel dag geslapen en de nacht. Ze kreeg hoge koorts en met pijn en moeite heeft ze een paracetamolletje genomen. Op de laptop een filmpje in bed kijken en tijdens dat filmpje steeds in slaap vallen. Niet iets voor onze meid. De dag erna was ze ook nog niet fit. Maar wonderwel was ze na 3 dagen weer fit en helemaal het meisje. “Waarom zij wel en wij niet”.

We hebben van diverse mensen te horen gekregen dat we een hele natte winter hebben gehad, misschien ligt het daaraan. Maar goed in Nederland is het weer ook niet geweldig. Misschien komt het dat we gewoon aan de zomer toe zijn, warm weer en lekker buiten zijn zonder steeds nat te worden. Ook vertelde onze Franse buurvrouw dat toen zij hier kwam wonen ze een jaar lang gekwakkeld had. En daarna wel eens een griepje, maar nooit meer zo erg als het eerste jaar. Zij woonden eerst in de stad. Misschien moeten we “schoon” worden van binnen. Zijn we de slechte stoffen van de stad in Nederland aan het kwijt raken.

Gelukkig komt de lente eraan. De bomen beginnen eindelijk in een stroomversnelling te komen om blaadjes te krijgen. De hagedisjes komen weer tevoorschijn als de zon schijnt. De kippen denken dat ze willen broeden maar zetten niet door, misschien volgend jaar. Het wordt vast mooi weer. En wij zijn in juli een jaar in Frankrijk en worden dan niet meer ziek “toch?”. We gaan het zien, we zijn er inmiddels wel klaar mee. Op naar de lente en de zomer!!

Copyright © 2019 Villa Guillaumette. All Rights Reserved
%d bloggers liken dit: