Monthly Archives: mei 2018

Bourgondiërs!

Van lekker eten houden wij wel. Helaas hebben we dan weer zo’n dochter die heel kieskeurig is. Dus veel uit eten gaan doen we niet.

Maar het leuke van Frankrijk is dat de kinderen tussen de middag op school warm eten en dat dat betekend dat wij kunnen lunchen. En dan wel lunchen buiten de deur. Zo kom je heel veel van die restaurantjes tegen waar je van denkt, zou dat wel open zijn? Dat kan toch niet. 1 of 2 kleine raampjes in het pand, geen terras, de deur is dicht en als je pech hebt ziet het restaurant er ook nog uit alsof het bijna gaat instorten.

Maar toch ga je de restaurantjes in, sinds kort durven wij dat vaker. Je krijgt er een 4 gangen menu, keuze heb je niet. Je eet maar wat de pot schaft. En dat is natuurlijk heel spannend.

De tafel wordt gedekt, een papieren placemat, een bordje, simpel bestek, een servet en een glaasje. Er wordt een fles wijn en een fles water op tafel gezet en een mandje met brood. En dan is het afwachten, afwachten wat je te eten krijgt.

Nieuwsgierig kijk je naar de borden van de andere gasten, ziet dat er lekker uit?

Ja dat ziet er wel lekker uit. Zal dat het voorgerecht zijn?

Ow en kijk dat nagerecht. Dat ziet er ook lekker uit.

Dat hoofdgerecht mag er ook wel zijn, zal het smaken?

En het beruchte kaasplankje, dat zal in ieder geval smaken!

Rustig afwachtend op het voorgerecht schenken wij een glaasje in.

En dan komt er een heerlijke salade, vervolgens groente met kippenvlees (en niet droog), een kaasplankje en als laatste 2 bolletjes ijs met een koekje. En het is lekker we genieten ervan en de buikjes zijn aan het einde van de maaltijd goed gevuld.

En zo hebben we dat inmiddels vaker meegemaakt. En het grappige is dat je in 1,5 week 2 x bij hetzelfde restaurant komt en je gewoon iets anders te eten krijgt. Gelukkig maar, want dan blijft het leuk om terug te gaan.

Ja zonder dochterlief kunnen wij zo vaker uit eten gaan. En bij het afrekenen denk je, dat  ben je bij de Mcdo kwijt als je er met zijn drieën eet en dan heb je achteraf nog honger of je hebt de hele avond buikpijn.

Ja we gaan vaker van dit soort restaurantjes uit proberen, waarvan je in eerste instantie denkt, dat kan niet open zijn.En dan laten we ons verrassen met een hopelijk dan ook weer heerlijke maaltijd.

Bericht van de artisan

Koop geen opknaphuis in Frankrijk

Koop geen opknaphuis in Frankrijk !

Ach ja, je kent ze wel, die mannen die een huis kopen in Frankrijk, en dat varkentje wel even zullen wassen.

Ook ik ben er eentje, dat doen we wel even. Muren slopen en opbouwen, afvoer aanleggen, het middeleeuwse elektra systeem even vernieuwen, de tuin omploegen en bijhouden, bomen omzagen, hout kloven ( met de kloofbijl jaja ) nieuwe badkamer, keuken, toilet plaatsen, nieuwe verwarming aanleggen, de boel kaal branden en opnieuw schilderen, behangen, het houdt niet op. Tot zover is er niets aan het handje tot je aan het dak toe bent. Daar schuilt het addertje. Addertje, zeg maar adder.

Ook ik begon met goede moed aan het dak van de schuur. Alle pannen er af en naar de déchèterie, nieuwe “chevrons” en panlatten plaatsen en dan de dakplaten er op. Tot zover ging het goed, totdat de ladder onder mij weg gleed en ik daar ook van het dak af begon te schuiven. Het gapende gat tussen mij en de grond werd al kleiner tot mijn lijf opeens stil lag. Een stekende pijn werd mij gewaar. Ik begreep al snel waardoor ik niet de afgrond in ging. Mijn “mini me” was blijven haken achter een vers gezaagde gemonteerde panlat. Hoe ik naar beneden ben gekomen weet ik niet meer, maar ik ben wel even snel in een hoekje de schade gaan opnemen. Het voelde alsof mijn hele “mini me” mijn lichaam had verlaten, maar gelukkig viel het mee. Alleen “externe” schade. Pfoei, daar kwam ik redelijk mee weg. De rest van de dag heb ik me verstopt in de tuin met een flesje wijn, er kwam niets meer uit mijn handen die dag.

 

Ja ja, ook de artisan maakt zo zijn dingen mee. Dit keer wilde hij het graag zelf vertellen. En ik heb hem laten gaan. Ook hij mag zijn momenten hebben.

Gelukkig gaat het allemaal weer goed en gaat de artisan vrolijk verder met werken.

 

DSC_3112

De Artisan

Verboden terrein

Wij Hollanders hebben een drang naar alles wat verboden is. En ik denk dat wij niet de enige zijn….

Onderweg van ons dorp naar Saint-Gervais staat een oude molen, die al jaren leeg staat, de ramen dicht getimmerd en graffiti op het hout. En vooral dat bordje verboden toegang “Gevaarlijk”. Maar ja, er staat een deur open, dus wij, wij moeten erin. Een kijkje nemen. Het is spannend, er staan nog oude meubels, liggen boekjes, er staan lege flessen drinken er wordt gebruik van gemaakt. We hebben mooie foto’s gemaakt, het is een spannend huis.

Zo hebben we ook het oude trein station van Saint-Gervais / Châteauneuf. Het staat leeg en er staat een deur open, dus moeten wij er even binnen kijken. Helaas zijn er al mensen voor geweest die dingen gesloopt hebben. Zo zonde. Een mooie oude kast, allerlei papieren die vroeger ingevuld werden. Ja we zijn leuke dingen tegen gekomen.

En zo ook, nog dichterbij huis hebben we aan de overkant een stuk grond. Daar staat een oude 2cv en een 2cv bestel wagen. Het stuk land is volgroeid met bomen, bramenstruiken en het gras staat ook hoog. We hebben eens navraag gedaan van wie de grond is. De beste man is overleden, maar zijn vrouw woont nog in het dorp. Er blijken nog meer 2cv’s te staan. En die willen wij wel als kippenhok hebben, maar dan moeten ze nog wel verrijdbaar zijn. En voordat we naar de eigenaresse gaan, gaan we eerst op onderzoek uit.

Stiekem klimmen we over het hek. Struikelend door de bramen banen wij ons een weg over het terrein. Er staan een paar hele mooie bomen. Een magnolia, mooie fruitbomen volop in de bloesem. En de 2cvs. Zo jammer dat ze niet meer bruikbaar zijn, helemaal verroest en de bomen groeien erin. Maar we vinden er nog veel meer dingen. Een oude kas, waar vroeger natuurlijk groente werd gekweekt. Een dak van een Renault Estafette (daar kon je een bootje van maken). Een heleboel oude spullen, kratjes, flessen, een mobilette, ijzer, ondefinieerbare dingen, gereedschap, koelkasten en een oude schuur. Daar lag hout in en een tafel, bank en stoelen…. De oude baas zal er wel een dutje gedaan hebben tijdens het tuinieren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook was er een gifkast… Nadat we die open getrokken hadden (wisten wij veel dat er gif in zat) was er zo’n stank in de schuur dat we snel dekking moesten zoeken. Frisse lucht halen. Na een tijdje was de lucht opgetrokken en ging het onderzoek verder. Aan de buitenkant van de schuur hing een houten rolgordijntje. Waar zou die voor dienen? Waarschijnlijk de zon, alhoewel dat nu niet meer nodig was, het terrein is zo begroeid dat de zon geen kans meer krijgt.

In de schuur kwamen wij erachter waar het rolgordijntje voor gediend had. Er kwam een kalender te voorschijn met schaars geklede dames. Niet 1 kalender wel 3 kalenders. En allemaal met die schaars geklede dames. 2004, 2008 en 2010 de beste man heeft er vast van genoten (dat mag u zelf invullen). Wij hebben de plaatjes al voor ons gezien. Het was een echte Mancave die schuur.

Na het onderzoekje op het stuk grond zijn we wel hebberig geworden. Op een brocante zou je nog veel geld voor de spullen kunnen krijgen. Maar de dame in kwestie zal geen afstand doen van de spullen, veel franse mensen hechten teveel emotionele waarde aan de spullen. Die verkopen niet. En wat wij wilden hebben (de 2cv’s) zijn in te slechte staat dat wij het niet de moeite waard vinden om een gesprek met de eigenaresse aan te gaan.

Wat we ons wel afvragen is of ze van manliefs Mancave afwist. Want tja wij hebben wel een voorstelling van wat de beste man daar al die jaren heeft gedaan. En of ze dat op prijs gesteld zou hebben…. Misschien niet, en had ze de grond allang van de hand gedaan… Of ze had het niet erg gevonden en zoals nu de grond nog steeds in bezit hebben.

Wij blijven dromen en onze eigen verhalen bedenken en plaatjes zien wat er gebeurd is op het verboden terrein. Want die drang raken wij niet kwijt… Verboden moet bekeken worden 😉

Gekkigheid in het kippenhok!

Wij hebben eerder al eens verteld over de dierentuin op eigen grond. Gezelligheid met hond Bep, Kat Poekie, 8 kippen en de haan. En natuurlijk alle andere dieren die op het terrein rondlopen, maar die niet als huisdier beschouwd mogen worden.

Wat ik eerder was vergeten te vertellen is dat wij in november van vrienden 2 kuikens (al wat ouder) hebben gekregen. Een mooie bruine en witte. De kuikens werden apart gezet, maar wel zichtbaar voor de andere kippen. De kuikens waren gelijk al zeer ondernemend en voor we het wisten liepen de kuikens in de tuin.

Wij gaven onze vrienden een rondleiding door het huis en hun honden liepen rustig mee. Totdat ze hun kuikens zagen lopen en dachten, die brengen we wel even terug in het hok. Oeps dat ging niet helemaal lekker. We hebben de kuikens gered en weer terug gezet. Eind goed al goed zou je denken.

De volgende dag gingen de kuikens weer aan de wandel. “Waarschijnlijk op weg terug naar hun eigen hok”. Wij hebben dagen gezocht naar de kuikens, maar niet gevonden. Waarschijnlijk zijn ze opgegeten door de vossen, nou ja niet waarschijnlijk, hier worden de kippen gewoon opgegeten door de vossen als je ze niet beschermd.

Wat hebben we ons schuldig gevoeld en na de vakantie van onze vrienden hebben we hen verteld wat er gebeurd is… Zo niet leuk, het waren zulke leuke kuikens… En in hun vakantie wilden wij onze vrienden niet belasten met de moord op de kuikens…

Nu is de lente begonnen en zijn de kippen die wel bij ons willen blijven doorgeslagen. Er worden bergen eieren gelegd. Zelfs de kleine kipjes zijn begonnen met eieren leggen, elke dag 1. Eerst werden de krieltjes bijgestaan door de haan en door de ander kippen. de eerste eitjes hadden een flink bloedspoor op de schil. “Ik moet er niet aan denken elke dag een ei te moeten leggen.”

Deze diashow vereist JavaScript.

De eieren die we niet allemaal zelf op kunnen eten worden afgegeven bij buren en vrienden. Totdat we gasten hebben “Maar zal je zien dan leggen ze geen eieren meer.”

Ook worden de kippen broeds. Onze kleine bruine vriend ligt braaf te broeden. Er zijn 2 eitjes met een embryo, hopelijk gaat alles goed en worden de kuikens ook echt geboren. Snotje ‘onze chronisch verkouden kip’ heeft een tijdje problemen gehad met eieren leggen. We vonden steeds eigeel, maar geen eierschaal. “Hoe is het mogelijk dat de kippen die eieren opeten”. Ze hebben voldoende kalk wat gegeten kan worden. Blijkt ze wind eieren te leggen. Inmiddels heeft snotje weer eieren met een megadun schilletje, deze eieren worden met liefde behandelt, want ze gaan zo stuk.

Grote grijze kip legt haar eieren in een grote bak in het houthok. Ze is een beetje bazig en als ze klaar is loopt ze net zo hard te kraaien als de haan…. Het is dat ze eieren legt anders zou je denken dat ze een echte haan is. Ze begint kleine bruine kip uit haar hok te jagen en gaat dan op de mini eitjes zitten… Zucht… Wij zijn er maar druk mee om iedereen in de gaten te houden…

Ook zijn we een aantal dagen eitjes kwijt. “Waar leggen de kippen de eitjes?” Peter denkt dat ze allemaal een beetje broeds zijn en daarom minder eitjes leggen. Regelmatig kijken we op het buiten toilet, daar is een kipje elke dag haar ei aan het leggen. Wat blijkt, een stuk afvoerpijp wat daar al jaren staat is omgevallen en daar komt een ei uit tevoorschijn. Omdat we niet weten hoe lang die daar ligt gooien we het eitje maar weg.

We zoeken de hele tuin door en overal waar de kippen lopen kijken we of we eitjes vinden maar nee hoor, geen eitjes.. Stomme kippen…

Totdat de kippen in de rij staan om eitjes te leggen, ze maken nog net geen ruzie, al scheelt het niet veel. De legbakjes zijn vol, kippen zitten samen in de legbakjes, wat een gekkenhuis. We houden alles in de gaten, weer geen eieren.. “Hoe kan dat toch?”

Totdat we erachter komen dat de voorkeur voor eieren leggen naar het houthok lijkt te zijn verplaatst. De kippen staan een lawaai te maken als het ei gelegd is, dus rennen Peter en ik gelijk naar het hok toe om te zoeken…. En zoeken zullen we…. Totdat we de eieren gevonden hebben….

En ja hoor, daar liggen de eieren onder het hout, onder de grasmaaier, in de houtbak, en ga zo maar door. Nu zijn we elke dag paaseieren aan het zoeken, want ze liggen overal. En de haan, de haan loopt de hele dag te schreeuwen en te kraaien…. Volgens mij weet hij helemaal niet wat hij met een stelletje kippen moet die voor geen meter naar hem luisteren. Hoewel hij ze wel te pas en te onpas van achteren mag bespringen. Zelfs op de grote grijze kip waar hij zo weer vanaf dondert!

En dan is het moment daar, we komen uit bed, zetten het koffiezetapparaat aan, geven de kat en hond te eten en gaan naar buiten om de kippen te voeren, los te laten en even bij ons kleine broedende moedertje te kijken. Hoe zal het met de eitjes zijn? In beide eitjes zit een gaatje en we horen de kuikens piepen… “Ze gaan vandaag geboren worden”.. Dat kan wel tot 12 uur duren, us we hebben een lange dag voor de boeg. Na een kop koffie en het ontbijt gaan we even wat veranderingen aanbrengen voor de kuikens aan hun kraambed, even snel voor ze uit het ei komen. En wat blijkt, het eerste kuiken is al uit het ei en het is pas 9.30 uur, dat is snel gegaan!! Nu is het nog wachten op het andere kuikentje. Dozo wordt lekker warm gehouden onder moeders vleugels… En wij wachten met smart op Brusje…. Brusje heeft het levenslicht gezien om 11.15 uur… Wij zijn helemaal blij 🙂

“Ja het is officieel, het is een gekkenhuis in het kippenhok!”

Copyright © 2019 Villa Guillaumette. All Rights Reserved
%d bloggers liken dit: