Monthly Archives: juli 2018

Integratie deel 2

Nu we de zomer weken hebben is het tijd om te integreren in Frankrijk. Deel 1 hebben we al achter de rug, dat was 14 juillet. Maar er is nog meer.

Het WK voetbal. Nederland mag niet meedoen, dus voor wie ben je dan??

Nu zijn wij helemaal geen voetbalfans, maar een WK of EK brengt wel wat met zich mee. Wij zijn pas gaan kijken vanaf de laatste 30 minuten van de wedstrijd Japan – België. Wij waren even bij de buren, de televisie stond aan en ik vond het zielig dat de belgen 2-0 of 3-0 achter stonden. In de tijd bij de buren en het naar huis lopen de tv aanzetten en de laatste minuten gezien, heeft België gewonnen. Wat leuk.

De volgende wedstrijd die van Frankrijk – België werd bij Nederlandse vrienden gekeken. De meningen waren verdeeld wie er mocht winnen en ik geef geen wedstrijd analyse maar ik vond dat België had mogen winnen. Maar goed, we wonen nu in Frankrijk, dus ben je voor Frankrijk ;-).

Onze Franse buren die wij later spraken vroegen of wij de finale bij hen kwamen kijken. Natuurlijk ontzettend leuk en goed om te integreren, of niet…. Buurvrouw was in de keuken bezig dus ging ik haar vragen of ze hulp nodig had. Nee hoor, ga jij maar de wedstrijd kijken, voor mijn hart is het niet goed om alles te zien. Op belangrijke momenten kwam ze even kijken. Nadat ze klaar was in de keuken kwam ze de fanatieke familieleden bijstaan. We waren met 8 personen en het was een gezellige boel. Wat we deze integratiedag vooral geleerd hebben is schelden ;-). En ik begreep gelijk wat de buurvrouw bedoelde dat zo’n wedstrijd kijken niet goed voor haar hart was.

Nu vond ik de wedstrijd niet geweldig, maar ja, ik ben ook geen voetbal fan. Eigenlijk heeft Frankrijk maar 2 echte doelpunten gemaakt en Kroatië maar 1. Ja die eigen goal, penalty en die misser van de doelman van Frankrijk zijn voor mij geen echte doelpunten. Al met al heeft Frankrijk dan nog steeds gewonnen, dus was het feest. Het neefje die in de stad woont en op bezoek was wilde toeteren. Dus zo geschiede.

We hebben na de wedstrijd met zijn allen crêpes gegeten en nog wat gedronken. Het was een gezellige middag.

En wat hebben we geleerd van deze enerverende integratiemiddag?? Heel veel woorden die je in het dagelijks leven niet leert en nieuwe uitdrukkingen die wij in Nederland helemaal niet kennen.

 

Intergratie deel 1

14 juillet! Het hoort bij de integratie in Frankrijk.

Eerst even een kleine uitleg wat 14 jullet inhoudt, bron Wikipedia.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Franse_nationale_feestdag. Nu is het zo dat er in heel Frankrijk feesten worden gehouden. Vooral op 14 juli, maar ook in veel kleine plaatsen op 13 juli. Er wordt gegeten, vuurwerk afgestoken en als afsluiting een bal. Dit kan natuurlijk per plaats verschillen.

Ik stond even een praatje te maken met de buurman nadat ik met hond en kip een wandelingetje had gemaakt. Zijn telefoon ringelde en zijn vrouw was aan de telefoon. Zij vroeg wat hij aan het doen waas en vertelde dat hij met mij aan het kletsen was. Zijn vrouw zei “mooi gaan jullie vrijdag de 13e mee naar het vuurwerk en het bal, dan gaan we dansen.” Waarop mijn antwoord was “ik kan helemaal niet dansen!” (Je dacht toch niet dat ik daar voor aap ga staan). Buurvrouw zei “ga nou maar gewoon mee het is leuk.”

Ik heb de buren uitgenodigd om eerst bij ons te eten (ik wist nog niet dat er van te voren in het dorp een maaltijd was), waarop er gelijk gezegd werd, welke gang zullen wij verzorgen? Nou buurtjes doen jullie het dessert maar :). Zo gezegd zo gedaan. De buren kwamen om 19.30 uur, vervolgens even een hapje en wat drinken en daarna lekker eten. Buurvrouw is altijd nieuwsgierig naar Nederlandse maaltijden dus heb ik vooraf een lekkere oerhollandse groentesoep met ballen gemaakt. Wie moet er nou eigenlijk integreren 😉 wij of de buren? Buurvrouw vond het lekker, de maaltijd salade met aardappelen en vlees erin vond ze ook erg lekker, “dat doen de Fransen niet.” Zo leren wij elke dag nieuwe dingen en de buren ook.

Wij zitten met zijn allen lekker te eten en te kletsen, buurvrouw geeft een heldere uitleg over quatorze juillet aan dochterlief. Ook wordt er verteld dat er voorafgaande het vuurwerk een maaltijd is. “Ik krijg zweetdruppels op mijn voorhoofd, ik heb de buren uitgenodigd voor het eten en er blijkt een maaltijd te zijn in het dorp….” Waarom hebben ze niet gezegd dat dat zo was en gezegd dat ze in het dorp wilden eten, jemig wat hebben wij nog een hoop te leren. Maar buurvrouw gaat haar relaas verder, vorig jaar had ze in het dorp gegeten, het was maar zo zo en de prijs was te veel. Dus ze waren blij dat ze bij ons uitgenodigd waren. “pfiuew, dat loopt met een sisser af.” De voetbal wordt ook besproken. Ja “allez les bleus” staan in de finale. Er wordt gevraagd of wij zondag de finale bij de buren komen kijken. “Natuurlijk, ontzettend leuk!”

Deze diashow vereist JavaScript.

Na de maaltijd gaan wij gezamenlijk naar het dorp, we kunnen het lopend af, wat een mazzel. Het vuurwerk laat zoals gewoonlijk op zich wachten. Het begint standaard een half uurtje later. En vorig jaar (wij woonden nog niet in Frankrijk) was er helemaal geen vuurwerk, het was niet geleverd. Voordat het vuurwerk begon liep de burgemeester langs ons. Even gedag zeggen (de wijntjes hadden hem goed gesmaakt) en weer verder, hij heeft het druk. Er waren af en toe tussenposes tijdens het vuurwerk, ook de wijntjes hadden bij de “vuurwerkmannen” blijkbaar prima gesmaakt. We zeiden al, ze zijn het lontje kwijt, er is wijn over het lontje gegaan, de sigaar was uit. Maar het vuurwerk was erg mooi. We hebben ervan genoten.

Vervolgens zijn we naar het “Salle de fête” gegaan, eerst even moet indrinken en vervolgens toch dansen. Buurvrouw sleepte ons gewoon mee. Ik vind al dansend dat ik voor aap sta, maar het voordeel. is dat ik de meeste mensen niet ken. Helaas kent iedereen in het dorp ons wel… hahaha.

Op 14 juli is dan het defilé, wij gaan natuurlijk even kijken. In ons dorp is dat een lachertje. De hoeveelheid toeschouwers is zeer beperkt, maar de mensen die er zijn zien het als een zeer serieuze aangelegenheid. Wij kijken het allemaal aan en als het afgelopen is gaan wij weer naar huis. Het duurt welgeteld 15 minuten. De burgemeester verteld zijn verhaal, het volkslied wordt gespeeld en het is bijna lunchtijd. Een aantal aanwezige personen hebben blijkbaar een feestje in het verschiet, onze “oudste” buren zijn de hele dag weg. Wie weet doen wij daar over een paar jaar ook aan mee.

Voor nu zijn we weer iets meer geïntegreerd in Frankrijk. Stapje voor stapje komen we steeds verder in het proces.

 

 

 

%d bloggers liken dit: