Monthly Archives: oktober 2018

Niets gaat ongemerkt voorbij!

Nu wisten wij al dat de Fransen van praten houden. Dat in een dorp iedereen elkaar kent dat wisten we ook. In Nederland is dat niet anders in een klein dorp. Waar we geen rekening mee gehouden hadden is dat eigenlijk iedereen ook alles van ons weet. Nu zijn wij ruim een jaar in Frankrijk en we staan er nog steeds versteld van wat er verteld wordt.

Toen wij bezig waren met de gîte afbreken kwamen er ineens veel meer wandelaars langs ons huis. Het was toch wel een dingetje dat de oude danszaal van het dorp gesloopt werd. Men begreep wel dat het nodig was, maar er ligt een hoop sentiment. Daarom willen we hem ook zoveel mogelijk in stijl terugbouwen. Een buurman kwam vragen of hij het oude hout mocht hebben, dat mocht. Het scheelde ons veel ritjes naar de vuilstort en het beste hout hielden we natuurlijk zelf. Vervolgens stond er een man aan de deur. “U heeft toch 3 gasflessen liggen?” (Van die langwerpige gasflessen waar wij nog van af wilden, maar nog niet weg gedaan hadden) De beste man vroeg “mag ik ze van u hebben, ik heb een brouwerij hier in het dorp, u krijgt van mij mijn eigen gebrouwen bier.” Een week of twee later werden de flessen opgehaald, geen idee van wie hij gehoord had dat ze er lagen, ze lagen namelijk in het gras en dat was lang.

Dan hoor je nog veel meer verhalen en soms gaan we dan maar even navraag doen wat er van waar is. Er zijn namelijk ook een aantal mensen die een rijke fantasie hebben. Laatst lag de hond van een buurvrouw dood langs de weg, een dag later liep hij weer springlevend door de straat. Het kan allemaal.

Toen kwamen wij erachter dat iemand van een dorp op ongeveer 10 km afstand wist dat wij een gîte aan het bouwen zijn… Van wie dan? In ieder geval niet van ons, want zoveel mensen kennen wij niet en deze man hadden wij nog nooit gezien of gesproken.

Zo af en toe merken wij dat wanneer we met iets nieuws begonnen zijn dat het ineens drukker in de straat wordt. Dan moet er blijkbaar even gecontroleerd worden. Iedereen weet wat wij doen, maar van die personen komt niemand zelf aan ons vragen waar we mee bezig zijn. Het is wonderbaarlijk. En ach, als het uiteindelijk helpt voor de mond op mond reclame in positieve zin dan praten ze maar lekker over ons.

Iedereen laat zijn stempel achter!

De meeste mensen die klussen laten wel eens een stempel achter op hun werk. Dit kan zijn in de vorm van een datum, naam of wat dan ook. Peter zet net als zijn vader vaak de datum onder iets wat hij gemaakt heeft. Een tijdje geleden kreeg hij een foto door gestuurd van een bed wat hij in de jaren 80 gebouwd had en dat nu dan toch rijp was voor de vuilstort. Een goed bed eigenlijk dat de ombouw 30 jaar mee gegaan is. In ieder geval stond er een datum op, dat is ook wel weer leuk om terug te zien.

Peter zijn vader maakte ook vaak dingen van hout en ook hij zetten overal een datum op van wanneer hij het gemaakt had. Ook nu wordt er weer vaak een datum op de bouwwerken geschreven. Maar vanwege het digitale tijdperk zijn er ook veel foto’s die vertellen wanneer iets gemaakt is.

Nu zou je denken dat mensen de enige zijn die hun stempel achter willen laten. Maar in ons geval is dat niet zo. Bij ons hebben alle dieren inmiddels een stempel achter gelaten. En hoe ze dat voor elkaar krijgen, ik heb geen idee.

Peter is veel bezig geweest met beton storten. Een betonnen rand bij het sanitair gebouw, een betonnen blok onder de regenton, een rand bij het voormalige hek (dan worden de autobanden niet stuk gereden) en betonnen randen voor de fundering van de gîte en ga zo maar door. Er is al heel wat beton en cement verwerkt hier. Wanneer het beton gestort was heeft Peter, zo dacht hij, het netjes afgedekt. Maar niets blijkt minder waar.

De ene keer heeft er een kat door gelopen, de andere keer zijn de kippen er door gestiefeld en als laatste en natuurlijk niet te vergeten heeft Bep gedacht, ik moet ook mijn stempel achter laten. De kippen en kat hebben het niet eenmalig gedaan, nee gewoon meerdere malen. Wat kan ons het schelen, iedereen zal weten dat wij hier zijn. Ze moeten toch wel last van hun pootjes gehad hebben lijkt mij zo. Maar werkelijk niemand heeft geklaagd, behalve Peter en ik. Want waarom moeten die beesten overal doorheen lopen, zelfs als we het van te voren afgedekt hebben.

Deze diashow vereist JavaScript.

Oefening baart kunst!

In Nederland wordt elke eerste maandag van de maand het luchtalarm getest. Heel soms gaat dat fout omdat er een storing is. Dat wordt altijd breed uitgemeten in de media.

In Frankrijk is het sinds wij hier wonen lekker rustig. Niet elke eerste maandag van de maand schieten wij uit ons dagdromen vandaan omdat het luchtalarm getest wordt. Gelukkig maar, want hij staat in het dorp, op de heuvel en toch wel heel dichtbij. Dus het geluid stoort je erg bij het dagdromen.

Een aantal maanden geleden ging het lucht alarm af. Geen idee wat er gebeurde, geen sirenes van politie, ambulance, brandweer of wat dan ook. Wij schonken er niet veel aandacht aan, het zou wel een oefening zijn, de buren reageerden ook niet. Vervolgens ging na enige weken het alarm weer af, daarna volgden er een aantal sirenes van brandweerwagens. Wij luisterden welke kant zij opgingen en bemerkten dat het niet bij ons kwam.

Later toen ik een kennis onderweg tegenkwam heb ik hem even gevraagd wat er aan de hand was. De stroomkabels hangen in Frankrijk nog op veel plekken boven de weg. Aan de uiteindes van de palen zie je soms van die kleine glaasjes zitten. Er was er blijkbaar 1 naar beneden gevallen en had een bergbrandje veroorzaakt. Aangezien het hier al enige tijd erg droog is was de brandweer met groot materiaal uitgerukt. “het zal wel, wij hebben er weinig van gemerkt”.

Een week of 2 geleden ging het alarm weer af, geen idee waarom.
Dochterlief zei, “hoor je dat mam?”
“Jahoor kind, dat is het luchtalarm.”
“Wat moeten we nu doen mam?”
“Niets kind, we zullen straks misschien een hoop sirenes van politie en brandweer horen.”

Maar nee hoor, het bleef stil het zal allemaal wel weer meevallen. Misschien had iemand te diep in het glaasje gekeken en per ongeluk op de verkeerde knop gedrukt. Hier is alles mogelijk. Wij worden er niet warm of koud van.

Afgelopen dinsdag lag er ineens een briefje in de brievenbus. Wij wonen langs de rivier (nou ja, ongeveer 50 meter er vanaf) waar in de rivier zich een aantal barrages bevinden. En als 1 van de barrages (dammen) door breken dan komt er toch wel heel veel water door de rivier zetten. Dat zien wij in de wintermaanden, dan worden de luiken open gezet voor extra water om stroom op te wekken. In de zomer daarentegen staat het water vaak erg laag, er is geen extra stroom nodig. Maar goed, ik wijk af, terug naar het briefje, waarin het volgende beschreven staat:

“In het kader van een oefening in verband met het doorbreken van de dam bij het Lac des Fades wordt op donderdag 11 oktober het luchtalarm gebruikt. Voor de volgende straten van het dorp wordt er verwacht dat de mensen naar buiten gaan als het alarm afgaat, wij wonen dus ook in de risico zone. “Ik zei al tegen manlief, ik ga liever naar boven als de dam doorbreekt, ik heb helemaal geen zin in natte voeten.” Aangezien wij eigenlijk de laatste tijd altijd buiten aan het werk zijn is het verder geen probleem voor ons. Het luchtalarm ging af en wij waren uiteraard buiten. De buurman kwam ook even uit zijn winkeltje en de buurvrouw?? Geen idee ze altijd thuis, maar ik heb haar niet gezien, waarschijnlijk dacht zij “ik ga wel naar boven, ik heb geen zin in natte voeten.” Tja, wat kan je verwachten de beste mensen zijn dik in de 80, de buren die dik in de 90 zijn hebben we trouwens ook niet gezien. Maar hé wij hebben braaf aan de oefening meegedaan. Niet dat iemand het gecontroleerd heeft, dat dan weer niet.

Het blijft natuurlijk Frankrijk 🙂

5c9a9328-78bd-48a1-adcb-593641cf1203

Feest voor de kippen

Peter heeft sinds wij samen zijn gezegd “als ik nog eens de ruimte heb dan wil ik graag weer kippen hebben.” Eerst woonden wij op een flatje, daarna gingen wij in een eengezinswoning met een tuintje en vervolgens een redelijke woning maar nog steeds een tuintje die te klein was voor kippen. De hoop op kippen hebben wij aan de kant gezet tot wij naar Frankrijk emigreerden. Voor Peter zijn verjaardag kocht ik een aantal kippen en hij was als een kind zo blij.

Het eerste plekje wat wij omgebouwd hadden tot kippenhok was een klein schuurtje waar we alleen wat gaas hoefden te plaatsen, etensbakken, legbakken en een stok om op te zitten. 2 deurtjes met gaas ervoor en klaar is Klara. En toen kwam de stress “stel je voor dat de vossen de deur open breken?” Zou toch zonde zijn als de kipjes in de ochtend onthoofd gevonden zouden worden. Dus besloten wij een schuurtje om te bouwen tot kippenhok. We hoefden alleen maar alles van het ene hok naar het andere schuurtje te plaatsen en een nieuwe legstok op te hangen, die 2 keer zo groot was, want de dames gingen wel naar een ‘Villa’. De deur konden we gewoon achter ons dichttrekken en het zou een stuk veiliger zijn tegen de vossen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Eerst hadden we een stukje grond afgesloten zodat de kippen niet overal rond konden lopen, vervolgens mochten de kippen steeds verder over het terrein, want het onkruid uit de tuin eten was ook wel makkelijk. Nu hebben onze kippen een ander idee daarover, ze eten namelijk wel de frambozen en ander fruit van de bomen, schillen en restjes eten duiken ze ook bovenop alsof ze nooit iets te eten krijgen, ze helpen overal waar wij een schop in de grond zetten (de wormen zijn zo lekker), maar het onkruid blijft rustig staan. Ja onze kippen hebben een willetje.

In de tussentijd hebben de kippen een moi plekje, maar beginnen wij te betwijfelen of wij de kippen altijd overal los willen laten lopen. De dames bedelen als je aan het koken bent, je doet het keukenraam open en ze komen er gelijk aan rennen wat er is vast iets lekkers te halen. Als wij straks gasten in de tenten hebben moeten de kipjes niet de hele dag bij de gasten bedelen. Ook was het niet handig dat we elke dag pasen hebben en moeten zoeken naar de eitjes, de dames besluiten nog wel eens een nieuw stekje te vinden om de eitjes neer te leggen. Vaak vinden wij de nieuwe plekjes wel, zeker als we iedere keer wat eitjes missen. Laatst hebben we weer een berg eitjes gevonden, 12 moesten we er weggooien, door de stress van het plaatsen van de fosse septique hadden de dames een nieuwe plek gevonden, volop in de zon onder een trapje. Zonde van de eitjes.

Er moest een vaste plek met een ren voor de kippen komen, dus tussen alle werkzaamheden door hebben wij deze ook gebouwd. Een nieuw plekje, waar ze gezellig met zijn allen samen kunnen zijn, 4 bomen in de ren een kippenhok en een hondenhok. Dat betekend niet dat ze nooit meer door de hele tuin, bos, langs de weg en over het terrein van de buren (waar het gras altijd groener is) mogen lopen. Maar nu voorlopig blijven ze in de ren om te wennen en als er gasten zijn moeten ze in de ren blijven maar tussendoor krijgen ze genoeg tijd om lekker rond te hobbelen. Als wij kippie kippie kippie roepen komen ze er aangesneld, ze krijgen regelmatig een aai over de bol, veel aandacht, ze eten uit de hand en worden regelmatig verwend met lekkere hapjes. Onze kippen wonen echt als “god in Frankrijk”. Hopelijk zien de kippen dat ook en blijven ze ons lekkere eitjes geven.

En wij , wij hebben onze schuurtjes weer terug. Één schuurtje doet dienst als grasmaaier schuur, de andere schuur wordt als hij goed schoon is weer in gebruik genomen om spullen neer te zetten die we nu niet kwijt kunnen. Zo is iedereen weer blij bij Villa Guillaumette.

Copyright © 2019 Villa Guillaumette. All Rights Reserved
%d bloggers liken dit: