Monthly Archives: december 2018

Warmte!

Nu de winter alweer even is ingetreden verschijnt ook weer het probleem dat de kachel aanmoet. Nu hebben wij in oktober na lange tijd eindelijk een houtkachel. Maar het grootste gedeelte van het huis wordt verwarmt met centrale verwarming.

De houtkachel maakt de woonkamer wel lekker warm hoor, maar de kou moet toch ook een beetje uit de andere kamers blijven, kantoor, slaapkamer van puber (die woont daar nog net niet), badkamer is ook wel fijn als je daar je met een redelijke temperatuur af kan drogen. Nou ja je snapt het wel, met een houtkachel kan je dat niet allemaal verwarmen.

Vorig jaar hadden we alleen de centrale verwarming, de oude cv-ketel hebben we snel laten vervangen (stel je voor dat hij er in de winter mee stopt). Het was een kast van een apparaat met 4 hele grote branders en met 7 stappen kreeg je hem pas aan. De nieuwe cv-ketel was zo klein dat je je afvroeg of hij het werk wel aankon. Maar hij doet het en goed ook.

De gastank die moet regelmatig gevuld worden, geen probleem, online kun je aangeven hoeveel procent er nog in de tank zit en aan de hand van verbruik en temperatuur bepalen ze dan wanneer ze langs komen. We hadden nog 20 % en het zou 2 weken duren voor de gasboer langs zou komen… Wat nee toch?? En uiteraard werd het kouder en moest er meer gestookt worden, we hadden nog geen houtkachel. Extra kleding aantrekken prima, een extra deken prima, maar ik wil ook een beetje comfort. Bij de laatste 5% kregen we het heel benauwd, maar gelukkig was daar de gasboer. Wat fijn dat je dan de kachel weer gewoon aan kunt zetten.

Natuurlijk hebben we ons lesje geleerd. We zorgen ervoor dat we eerder een aanvraag doen voor nieuwe gas. Zo ook de laatste keer, we hadden nog 35% in de tank zitten dus op zich geen probleem. Alleen volgens het weerbericht zou de kou eraan komen. Wij via internet het formulier ingevuld dat wij de tank gevuld willen hebben. Als leverdatum werd 31 december aangegeven, daar kan ik me wat bij voorstellen want er zijn nog de een paar feestdagen. En met hulp van de houtkachel zouden we die 2,5 week wel doorkomen.

Twee uur later hoorden wij een vrachtwagen in de straat. Nou ja zeg, de buren krijgen zeker ook nieuw gas. Toch liep ik maar even naar buiten om te zien waar hij naartoe ging. Hij zag me, kwam weer naar ons rijden en vroeg of ik monsieur Lommerse was… Ja hoor, daar kan ik prima voor door. De gastank werd gevuld, hij sprong als een hinde op de muur waar de gastank achter staat, hij deed zijn werk en kreeg onze tank niet helemaal vol, want zijn wagen was leeg. Maar joh, we doen niet moeilijk wij konden de feestdagen door met een warm huis en volgend jaar zien we wel weer wanneer we weer een tank gas nodig hebben.

Dit is ons laatste blogje voor 2018. Wij wensen iedereen een voorspoedige warme jaarwisseling en zien u graag in 2019!!

Tweestrijd….

Regelmatig leef ik in tweestrijd… Dat vind ik helemaal niet leuk en moet ik ook helemaal niet doen maar toch… Het gebeurd… En waarom dan??

Er moeten natuurlijk heel veel werkzaamheden gedaan worden zowel binnen als buiten. En waarschijnlijk is het een vrouwendingetje, als we met het één bezig zijn dan voelen we ons schuldig omdat het andere niet kan.

Ik moet franse les doen, dan zit ik met mijn neus in de boeken en denk, de gîte moet nog af. Ik ben met de administratie bezig en denk, ik moet de tuin nog doen. Ow hier ligt nog een klusje daar ligt nog een klusje. Ik zit hier binnen op mijn kont advertenties te maken en Peter staat in de kou een gîte te bouwen.

Peter heeft altijd een goed antwoord klaar…. Wat jij doet is ook belangrijk en je moet je niet schuldig voelen… Ja duh, dat weet ik ook wel. Aangezien ik een vrouw ben kan ik dat dus niet… Ga dus weer rustig verder met mij schuldig voelen en in tweestrijd zitten.

Maar ik denk dat ik een oplossing heb bedacht om van dat gevoel af te komen. Ik ga een halve dag met mijn neus in de boeken en administratie en een halve dag buiten werken. Wie weet gaat dat helpen. Ja ik weet het, ik heb het me al 1000 x voorgenomen maar echt waar nu ga ik het echt doen…

Langzaam verdwijn ik weer in mijn tweestrijd bubbel, weet ik wel zeker dat het me gaat lukken? Want tot op heden is plannen nog nooit gelukt. Ach ja, wat kan mij het schelen ik ga gewoon weer een nieuwe poging wagen en zien of het lukt.

Waar we geen tweestrijd over gaan hebben is het puntje kerst! Want dat is één ding wat we iedereen wensen en waar we ook van gaan genieten, even helemaal niets doen maar aandacht voor elkaar hebben.

 

b90bdd5c-a207-45d2-90ae-154f3c51f083

 

Er staat een paard in de gang!

Bij ons in de omgeving is heel veel te doen, watersporten, meren, fietsen, wandelen maar ook met paarden kun je hier hele mooie ritten maken.

Een vriendin van mij vroeg of ik een keer een lunch kon maken als ze met een groepje te paard langs zouden komen. Zoals eerder al eens laten zien ook te paard komen ze bij ons door de straat. Ik zei dat ik dat wel wilde doen voor haar, leuk ook om nog meer mensen te leren kennen en eindelijk eens leuk koken in plaats van het noodzakelijk kwaad omdat we altijd maar aan het werk zijn. Maar goed ik dwaal af.

Zo was het deze week raak, een heerlijk zonnetje wel koud maar daar kan je je op kleden (en in de zomer is het niet koud). Vriendin en man, de eigenaar van de paarden en nog een aardige dame kwamen met zijn vieren te paard bij ons aan en ik zou een lekker lunch verzorgen…. Vanwege de kou gaan we natuurlijk niet een Hollands koud broodje maken maar een echte 3 gangen franse lunch.

Eerst moesten er boodschappen gedaan worden. Natuurlijk lagen alle boodschappentassen thuis, ja als mijn hoofd niet vast zat dan zou die ook thuis liggen. Dus stuur ik vriendin een berichtje, ik rij langs jou mag ik boodschappentassen lenen? Ik sta al bij de supermarkt. Oké dan zie ik je daar. Altijd handig een redder in nood. Aldaar aangekomen de tassen in ontvangst genomen, even kletsen en dan begint het rondje door de winkel zeulen. Na ruim een uur had ik alles bij elkaar gevonden en kon ik weer op huis aan.

Deze diashow vereist JavaScript.

De soep kon ik mooi een middag van te voren al maken en de boeuf bourguignon ook, want als het even gestaan heeft is de smaak gewoon lekkerder en een voordeel is dat je de volgende ochtend niet om 6 uur aan de lunch hoeft te beginnen, want zo vroeg moet ik niet aan warm eten denken, mijn eigen ontbijt ook niet 😉 . De volgende ochtend hoefde ik alleen maar de aardappelpuree te maken en een toetje. Dat werd Cheesecake in een glaasje, maar gezien je bepaalde ingrediënten niet in Frankrijk kan kopen is het mijn eigen versie geworden en jawel hij was redelijk geslaagd. (De kok zelf is niet zo snel tevreden, het kan altijd beter).

Onderweg hield vriendin contact zodat ik kon zorgen dat het eten op tijd klaar was, want 3 gangen wegwerken en de paardjes weer voor donker thuis brengen is natuurlijk in de wintermaanden wat moeilijker dan in de zomer. Rond een uur of 1 zouden ze er zijn, mooi ik lag prima op schema had zelfs nog tijd om even op de bank te hangen. Jemig wat een goede voorbereiding, dat lukt mij niet zo snel. Geen stress was ook wel fijn. Dat zal zeker niet altijd lukken als wij voor gasten gaan koken.

Één uur was het dan zover, 4 paarden werden in de tuin gestald en iedereen ging met ons mee naar binnen. Glaasje drinken, lekker eten, koffie toe. En genieten vanaf de eettafel de tuin inkijkend naar een paar paarden. Hoe leuk kan je het maken. De paardjes hebben heerlijk gerust en geslapen, vriendin en consorten hebben goed gegeten en konden de rit afmaken naar de stallen toe.

Zo zie je maar weer er is hier ontzettend veel te beleven!

Maat houden!

Het is een klein dingetje waar veel mensen last van hebben… Bij ons werkt het ook zo…

Nu zijn er natuurlijk heel veel dingen waar je maat mee kan / moet houden. Maar bij ons gaat het vooral over eten en snoepen…

Van hard werken schijn je af te vallen… Dus dan mag je extra eten :-). Maar eet je dan ook wel gezond? Koken doen we elke dag maar vaak is het een simpele maaltijd (aardappelen, vlees en groente) gewoon omdat we te weinig tijd hebben. Soms eten we natuurlijk ook ongezonde dingen (koekjes, patat, pizza enz)

Even over de koekjes, zet een pak op tafel en vaak gaat hij in 1 maximaal 3 x leeg… Geef iemand bij ons mergpijpjes en het pak wordt nog net niet met verpakking en al opgegeten.

Dan hebben we de pepernoten, die zet je op tafel en blijven de hele tijd naar je knipogen, dus die hebben ook geen lang leven want wanneer stop je met pepernoten eten? Als de zak leeg is 😉

Drop is er ook zo eentje, zo lang die zak drop dicht is is er niets aan de hand, maar maak hem open en hij moet echt zo snel mogelijk leeg. Stel je voor dat de dropjes na een korte tijd niet lekker meer zijn, dan kan je ze maar vast op hebben.

Ga je eens uit eten en je zit in een restaurant en het eten is zo lekker dan kan je ook niet stoppen. Je zit eigenlijk al vol maar eet het restje toch nog op, want het is zo vreselijk lekker. Wanneer je thuis komt heb je eigenlijk een beetje spijt, want jemig je zit zo vol en als je pech hebt krijg je nog buikpijn ook. Maar het was wel lekker 🙂

Ja we moeten leren maat houden, stop op tijd met eten en die zak drop, pak koek, chips enzovoorts hoeven echt niet in 1 keer leeg te zijn.

Maar dan heb je nog de wasabi nootjes… Je kent het wel wasabi je krijgt het ook bij de sushi zo’n lekker groen heet goedje. Nu heeft er iemand (ik noem geen namen) in ons gezin een kleine voorliefde voor wasabi nootjes. Nadat de halve zak leeggegeten is hoor je iemand roepen uit een stoel in de woonkamer… “Jemig man, de zweetdruppels staan op mijn hoofd.” Ja ook met de wasabi nootjes moet je maat houden!! 🙄 😎

16e30da4-cb47-4aac-bdf8-254b02dc588a

60 jaar getrouwd!

Voor u denkt dat wij 60 jaar getrouwd zijn, nee hoor, zo ver zijn wij nog niet…. Samen gaan we dat, gezien onze leeftijd en de tijd dat we samen zijn, niet redden. Nu zult u denken, hoezo of wie is dan 60 jaar getrouwd???

Wij kregen een aantal weken geleden van onze lieve buren een uitnodiging voor hun 60 jarig huwelijks feest. 60 jaar wat een tijd, ze zijn jong getrouwd, want buurman is nu al voor het 2e jaar 85 en buurvrouw wordt niet gerept over haar leeftijd :-). Wij hebben de uitnodiging aangenomen en verwachten wel aardig wat dorpsgenoten tegen te komen op het feest.

Aan onze andere buurvrouw hebben wij gevraagd wat nu een beetje een gangbaar cadeau is voor een 60 jarig huwelijksfeest. Je maakt het niet zo vaak mee. Buurvrouw zou voor ons en nog een paar andere buurtgenoten een groot gezamenlijk cadeau regelen. Omdat de buren toch al aardig op leeftijd zijn, geen hele gekke dingen meer doen en eigenlijk alles al hebben werd het een mooi pakket met eten en drinken. Daar zijn de fransen gek op.

Een paar weken geleden was het zover, het feest was op een zaterdag. Een hele dag niet werken gaf voor ons wel even een vreemd gevoel. Om 12.00 uur begon het feest in het “Salle de fêtes” wij zijn er heen gelopen, het is maar een paar minuten van huis af. Daar aangekomen waren de buren, hun kinderen en nog wat gasten al aanwezig. Er werd wat afgezoend, voorgesteld en handen geschud. Het viel ons op dat er eigenlijk niet heel veel dorpsgenoten waren, dus voelden wij ons zeer vereerd dat wij aanwezig mochten zijn.

Het feest ging verder met een aperitief en hapjes. Er waren zóveel hapjes en ze werden snel rondgebracht, je zat al bijna vol voordat het eten (12.00 uur lunchtijd) moest beginnen. Vervolgens ging iedereen aan tafel zitten en kwamen de voorgerechten, hoofdgerechten, tussen gerechten en nagerechten op tafel. De hele middag hebben wij aan tafel gezeten, de hele middag hebben wij gegeten, de hele middag werd er rijkelijk wijn uitgedeeld. Er werd veel gepraat, gedanst, gekust, buurman kwam regelmatig een rondje om de tafels doen om te zien of iedereen het naar zijn zin had. En wij werden als “Les Hollandais” natuurlijk ook wel even voor gek gezet. Maar dat lieten wij natuurlijk van harte toe. Na een emotioneel dankwoord van het bruidspaar was om 19.00 uur het feest afgelopen en ging iedereen naar huis.

Wat hebben we een geweldige middag gehad. En wat hebben wij toch een ontzettend lieve buren, die we nog graag heel lang bij ons willen houden.

%d bloggers liken dit: