De grote wandeling

Al 1,5 jaar hadden wij een wandeling in de planning staan naar de Barrage de Queuille. Maar je kent het wel, we hebben het altijd druk, het weer is niet goed, we moeten naar de bouwmarkt, we hebben een feestje. Er is altijd wel iets (je zou bijna denken een smoesje). En toch, de grote dag kwam, de wandeling der wandelingen zou gemaakt worden.

Nadat Peter weer eens bij de schoenmaker geweest was voor een rosétje om 11 uur in de ochtend (buurman vind dat hij vaker moet komen), vroeg ik of het klussen nog wat zou worden… Nou hij was vergeten te ontbijten dus de borrel was zwaar aangekomen op de nuchtere maag. En aangezien zaterdag de eerste gasten zouden komen vonden wij het een goed idee om dan toch maar de tocht der tochten te gaan maken. Eerst maar eens lunchen, een tas inpakken en gaan!

De tocht is de korte route ongeveer 7,5 km en zou ca 2 uur duren en dan moet je nog terug. Mooi als de route goed aangegeven is, maar Frankrijk zou Frankrijk niet zijn als je niet voor verrassingen komt te staan.

Eerst de straat uitlopen, de brug oversteken en hup het bos in. De berg op, want ja je mag eerst een stuk omhoog. Al wandelend over het deel wat we al vaker gelopen hadden ging het lekker uiteraard. Andere keren moesten we terug naar huis ivm slecht weer, drinken vergeten en altijd wel iets. Onderweg kom je verschillende stroompjes tegen die van de berg afkomen, in de zomer zijn die droog. Je kan er makkelijk overheen, maar de hond loopt er graag door en neemt een paar slokken water.

Uiteindelijk komen we in een heel klein dorpje (3 huizen) aldaar nadat we een paar mooie oude machines hebben gezien vraagt Peter welke weg we moeten volgen. Langs het water is de kortste route en aangezien we op tijd thuis moeten zijn voor dochterlief nemen we dus de korte route. Naar beneden langs het water. Daar splitst de weg op, 1 naar boven en 1 naar beneden. Die moeten we hebben want we gaan verder langs het water. Al lopende werd het pad steeds kleiner, we moesten een beetje klimmen. Dat kan nooit de goede weg zijn, het pad is zoek. Dus rechtsomkeert, wel een half uur tijd verspeelt maar hé we hebben lol. Bij de splitsing aangekomen zien we nog een smal pad en het pad omhoog heeft een groene streep. Nou dan moeten we omhoog! Nee, we moeten dan het smalle pad nemen want anders gaan we bij het water vandaan. Met het ene streepje internet even op google gekeken en warempel het lijkt toch dat we het smalle pad moeten nemen. Na een 45 minuten komen we bij de barrage en jeetje wat was het een mooie tocht. En in de zomer kan je het onder een mooi bladerdakje lopen.

Een tocht van klimmen en dalen, bijzondere bomen, planten en bloemen, veel stenen, ook wordt er wel eens met de mountainbike gereden. Op sommige stukken denk ik daar moet je in ieder geval niet met sportschoenen lopen. Al met al zijn we bij de barrage even gaan zitten, genieten van de natuur en wat drinken. En toen de tocht naar huis, en jawel dat ging veel sneller dan de heenweg. De paardjes, ezel en ram even gedag gezegd en hup weer verder. We hebben een geweldige tocht gemaakt en de eerste gasten kunnen we deze toch ook laten maken, of we kunnen besluiten om zelf nog een keer mee te gaan en er een gezellige dag van te maken. HET SEIZOEN IS GEOPEND ENJOY!

Deze diashow vereist JavaScript.

1 Comment

Geef een reactie

Copyright © 2019 Villa Guillaumette. All Rights Reserved
%d bloggers liken dit: