Dagje uit!

Laatst kwam dochterlief naar me toe om te vertellen dat haar vriendin kwam. Dat is leuk, wat hebben jullie afgesproken?

Vriendin bleek met het gezin naar Lyon te gaan, ‘als ze tijd hebben komen ze dan ook bij ons langs?’ vroeg ik. Na een tijdje wat heen en weer ge-app bleek vriendin met het vliegtuig te gaan. Tja dat had ik eigenlijk wel kunnen bedenken. Maar dochterlief wilde haar hartsvriendin uit Nederland toch wel zien. Dus plannen werden gemaakt.

We zouden op de laatste zaterdag van de vakantie naar Lyon gaan, met de bus, want dat is een stuk goedkoper en rustiger dan zelf heen en weer rijden en de hele dag door de stad zeulen. Vorig jaar waren we samen al een paar dagen in Lyon geweest, dus wist ze wel een paar plekjes waar ze nog een keer naar toe wilde gaan met vriendin.

Na een paar weken was het zover, kaartjes voor de bus via internet besteld, ook een parkeerkaartje online geregeld. Ook het parkeren waas op die manier een stuk goedkoper. Zaterdagochtend vroeg uit bed, want we moesten een kwartier voor vertrek bij de bus zijn. En dan is het ook nog 50 minuten rijden en van de parkeergarage naar de bushalte lopen. Toen wij bij de parkeergarage aankwamen moesten wij bij de paal op de melkknop drukken en ons reserveringsnummer doorgeven. Dit netjes gedaan en na wat zuchten en steunen konden we naar binnen. Op naar de bus en lekker hangen met een boekje. 2 uur later waren we in Lyon en konden we naar de afgesproken plek toe.

De meiden waren erg blij elkaar weer te zien en na een praatje met vader, moeder en zusje ging iedereen zijn eigen weg. De twee vriendinnen gingen samen op pad, er moest gewinkeld worden, ze wilden dit, ze wilden dat. Die gingen lekker hun gang en moesten op de afgesproken tijd zorgen dat ze weer op de ontmoetingsplek kwamen. Ik ging op pad in het centrum, ik wilde nog wat dingen zien, waar ik vorig jaar niet aan toegekomen was en de ouders gingen samen met zusje wat doen.

Een dagje lekker bijkomen, hoewel bijkomen is een groot woord. Ik zag een trap die naar de grote kathedraal leidde, daar wilde ik nog een keer gaan kijken, want dochterlief kreeg ik niet mee naar binnen. Halverwege de trap dacht ik ‘hoe kan ik nou zo afgepeigerd zijn?’ Ik had hem vorig jaar ook opgeklommen, met mijn conditie gaat het momenteel dus niet zo goed. En dan kom je erachter dat je hem alleen naar beneden had gelopen en ja dat gaat een stuk makkelijker. Niet alle dingen die ik wilde zien heb ik gezien, want ik kreeg een berichtje of we rond een uur of 5 nog wat met zijn allen gingen drinken. Leuk gekletst, nog een cadeautje voor het trouwjubileum gekocht, want dat werd gevierd door de familie. En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.

De meiden hadden het erg naar hun zin gehad, ook al was het maar kort. In de bus viel dochterlief in slaap en ik dook maar weer mijn boek in. Achter mij zat iemand die behoorlijk naar zweet stonk, aan de andere kant zat iemand die met zijn mond open lag te snurken, even verderop zat iemand die druk aan het bellen was. Iedereen had het blijkbaar leuk gehad in Lyon, of niet, misschien was het slaapverwekkend.

Bij terugkomst in Clermont-Ferrand gingen we naar de garage toen om de auto te halen. Bij de uitgang gekomen moesten wij weer aanbellen om naar buiten te kunnen. De beste man vroeg of wij bij binnenkomst een kaartje hadden gehad? Nou nee, wij hebben aangebeld enz enz. Owww dan moet u even wachten er komt zo een collega bij u. Na een minuut of 5 kwam er een man aangereden die vroeg hoe het zat. Wij lieten de digitale parkeerbevestiging zien en hij ging een kaartje voor ons maken zodat wij het pand konden verlaten. Na een 50 minuten waren wij weer thuis, inmiddels was het al erg laat. Na een geweldige dag moest dochterlief de volgende dag wel even uitslapen. En dat heeft ze gedaan ook!

Volgende keer ga ik toch maar weer een dag of drie. Dan hoef ik niet zo te rennen. 860c4687-a89e-407d-92c4-e28f0aa4d13d

1 Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: