Verdwalen!

Wie had dat ooit gedacht, wij kunnen verdwalen in eigen dorp. Zo groot is het dorp niet, dus eigenlijk is het best wel knap dat wij het dan toch voor elkaar krijgen.

Er zijn nog steeds nieuwe paden om te ontdekken tijdens de wandelingen. Zo was het deze week ook weer raak, wij gingen een andere route uitproberen. Plekken waar je normaal met de auto niet komt kun je vast wandelend bereiken. Zo kunnen wij een aantal huizen zien waar de zendmast voor de mobiele telefonie staat. Met de auto komen wij daar nooit. Dus besloten wij te gaan lopen.

In het dorp liepen wij de weg omhoog richting Saint-Gervais. Wel de toeristische route natuurlijk. Ergens pakten wij een pad omhoog, langs de weilanden en zien waar we uitkomen. Uiteraard bij de huizen die wij graag wilden zien. Wij liepen naar de huizen toe en de weg hield op, het ging weer over in een onverhard pad. Leuk, spannend, weer een bocht, wat zou daar zijn.

Wij lopen vaak verder om te zien wat er achter de bocht is, altijd leuk om te zien waar wij uitkomen. Wij liepen weer langs een paar stukjes land, er stond veel brem, leuk om in het voorjaar nog eens te lopen (die gele overvloed van bloemetjes is leuk). De begroeiing was soms niet handig op het pad, de bramen bleven in de jas haken en de stekels prikten lekker in de benen. Maar wat doen wij, wij gaan verder. Het pad hield uiteindelijk op, maar omdat wij geen zin hadden het hele stuk terug te lopen gingen wij verder in de hoop weer een pad tegen te komen.

Het pad kwam en ging, dus gingen wij verder. Op een gegeven moment zagen wij een een oud stroompje naar beneden, ik zei nog, zullen we daar misschien maar naar beneden gaan? Wij vroegen ons af waar wij ongeveer uithingen. Tegenover het thermenpark. Als we dan het halve pad blijven volgen komen we waarschijnlijk bij het Maria beeld uit.

Na een beetje klimmen over omgevallen bomen, takken in de nek, afgebroken takken omdat de bomen dood waren, glijpartijen (best wel eng op sommige schuine stukken) kwamen wij bij de thermen uit. Wij rijden daar geregeld, daardoor wisten wij dat we niet naar beneden konden, een hoge stenen rotswand kunnen wij niet vanaf. De begroeiing werd erg dicht, dus wij konden echt niet verder. Rechtsomkeert maken, hakkelend en struikelend gingen wij terug. Uiteindelijk hebben wij nog een pad naar beneden gevonden, wij kwamen uit op de weg, gingen het park in en naar huis.

Wat hebben wij geleerd van onze wandeling, niet denken dat het maar een uurtje duurt. Dus gaan wij een nieuwe route lopen doen wij oude kleding aan, nemen koffie mee, een telefoon en camera, want wat hebben wij een mooie uitzichten gezien die wij niet hebben kunnen fotograferen, en een dosis humor.

Wij gaan uiteraard deze wandeling nog eens maken, maar dan goed uitgerust en kijken of wij nog een leuke route voor de gasten op papier kunnen gaan zetten. Want tja al die wandelingen die wij al vanuit huis kunnen maken zijn voor ons nooit genoeg ;-).

Nu eerst koffie!DSC_0092 7

2 Comments

  1. Mar says:

    Geweldig zulke wandelingen..veel leuker dan de gewone route.nu …..je weet nooit wat je tegen komt..ik wacht op de nieuwe ontwikkelingen..groetjes mar

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Copyright © 2019 Villa Guillaumette. All Rights Reserved
%d bloggers liken dit: